-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ مهر ۹, چهارشنبه

پیمان طالب - امریکا، «معاهدۀ دیورند» دوم است

پیمان امریکا - طالب، گاوی نیم پوست کرده است که تا گندیدن لاشۀ گاو، نیم پوست خواهد ماند!

 پاکستان همیشه سیاست ایجاد یک حکومت «دوست» درکابل را دنبال می کند. «دوست» یعنی کامل بی ضرر درعین حال مفید! شاه محمود قریشی دراسلام آباد همین سیاست را با ادبیاتی تشریفاتی و دل خوش کن تکرار کرد. وی به نقل از جنرال ایوب نخست وزیر سابق پاکستان گفت: دوستی نه اربابی!

قریشی اکنون از آنسوی دیوار «طالبان» دوست، از تشکیل دولت «دوست» درکابل سخن می گوید. پروژه را چنان پخته کرده و امضای امریکا را هم گرفته اند که حالا به جرئت به دکترعبدالله میگوید که « ما در هیچ موردی، نمی خواهیم و علاقه نداریم که در امور داخلی شما دخالت کنیم.»

واقعاً؛ دیگر نیازی به مداخله نخواهد بود. «امارت اسلامی» وظیفه خود را همچو دولت افغانی پاکستان، با ضرب وخشونت و کمترین مدارا به سر می رساند. این پروژه درسال 1371 خنثی گردیده بود. اینک بعد از سه دهه، پاکستان بار خود را سبک کرده و یک دولت کامل پاکستانی با ریش و لنگوتۀ «فرزندان افغان» را تیار و آماده وارد معرکه ساخته و منظوری رسمی آن را از امریکا هم گرفته است.

تا این جای کار، همه چیز( علی رغم نگرانی ها و محالات بسیارخطرساز به خود پاکستان) بروفق مرام پاکستان پیش رفته است. پیمان امارت اسلامی با امریکا، درواقع پیمان رسمی بین پاکستان و امریکا است که اجازه می دهد، «خط دیورند» دوم، رسماً از تورخم تا آمو و از سپین بولدک تا بندر اسلام قلعه گسترش یابد. 

اما آیا چنین فرضیه ای همین گونه که تا این جا پیش رفته، تا خط آخر جلو خواهد رفت؟

این جاست که احتمالات موج برگشت و عکس الحرکت قوت می گیرد. این گاو نیم پوسته کرده، تا فاسد شدن لاشۀ گاو مذبوح، تا آخر پوست نخواهد شد. درین حوزه، امریکا و پاکستان قادر متعال نیست. این جا یک جامعۀ سی میلیونی پخته شده در جنگ، زنده است و قدرت های خشن منطقه ای ضد امریکا کماکان.