-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ آبان ۲۵, یکشنبه

چرا امرالله صالح، نقاب طالب را بر صورت داعش می گذارد؟

این انکار به او چی سود می رساند؟

ناظران سیاسی لابد به خاطر دارند که امرالله بعد از انفکاک از ریاست امنیت ملی از سوی حامد کرزی ( به اشارۀ مارشال فهیم)، از سوی هیچ مرجع، ائتلاف و مجمع نخبه گان سیاسی پذیره نشد و درحریم مجالس آن ها راه داده نشد. از مارشال دوستم تا ضیاء مسعود، از محقق تا کرزی، و از صلاح الدین تا عطا نور، او را در محافل خویش راه ندادند.

او روند سبز را ایجاد کرد و همزمان در مسیری که تنها روان بود، ناگاه «دنده عقب» زد و سخت چشم بسته به عقب تاخت. اکنون درمحفل سیاسیون و رهبران قدرت مند دست دوستی هیچ کسی به سوی وی دراز نمی شود. خصوصاً زمانی را تصور کنید که از مسند قدرت به زیر بیاید و بازهم به فرد تبدیل شود.

شکست وی درپنجشیر برای جمع آوری رأی، او را در مسیرجدید مصمم تر ساخت و به دوام قدرت اشرف غنی به هرطریق ممکن سوگند خورده است. او بدون غنی در کشاکش های سیاسی مثل گذشته در برهوت بی سرنوشتی رها می شود. همه پل ها را در عقب خود خراب کرده است. پس، غنی سرنوشت اوست، حضور او فقط در موجودیت اشرف غنی معنا پیدا می کند. داعش، یک تشکیلات منطقه ای و چند ملیتی است و درمقام رسیدن یا ماندن در ارگ کابل، رقیب سیاسی برای اشرف غنی نیست؛ این طالب است که خودش را جایگزین مشروع و مسلم اشرف غنی می داند.

به این تصور خام چسپیده است که انکاراز داعش و ایجاد توفان نفرین و نفرت علیه طالب، باعث ماندن اشرف غنی درقدرت می شود. داعش وطالب تنها دشمن غنی نیستند؛ اکثریت قاطع مردم و جبهه مقاومت ملی غنی را نشانه گرفته اند.