-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ آبان ۲۳, جمعه

راه حل نظامی وجود ندارد/ مذاکره فعلی با طالبان نیز راه حل نیست


آخرین هفته های آماده گی پنجشیر برای اعلام موضع و مقاومت ملی دوم

گزارش های عمومی از افغانستان اسباب نگرانی شدید است. 

با گذشت هر روز، اشباح و شبکه ها، زیر پای دولت کم شیمه کابل را خالی کرده می روند. یک دسته از سیاسیون به شمول استاد عطا نور مشغول زمینه سازی برای یک معامله تقسیم قدرت با طالبان اند.  شورای نظامی و سیاسی پنجشیر - محور اصلی مقاومت ملی- با همه ای این جریان ها در تقابل قرار دارد. 

همه نیروهای ضد طالب سه راه بیشتر ندارند؛ به طالبان تسلیم شوند و زیر چتر شریعت خود را پناه کنند؛ دریک ائتلاف مغلوب با طالبان، حاشیه ای برای خود دست و پا کنند؛ و یا به مقاومت ملی دوم ملحق شوند و قبل از همه به فراخوان نبرد مسلحانه لبیک بگویند.

ظرف روزهای آینده، گوشه ای از قضایا روشن خواهد شد. 

مذاکره با طالبان راه حل نیست؛  جنگ مستمر و به موازات آن شناور سازی جنگ و کشاندن آن در داخل خاک پاکستان به همکاری قدرت های منطقه ای، یگانه گزینه ای است که نخست اجماع منطقه ای جبراً رقم می زند و درقدم بعدی، تصفیه حساب با نوع طالب و تفکرطالبی در کتگوری های مختلف امکان پدیر شده می تواند.

 نظریۀ عام درمیان تحلیل گران و ناظران اطلاعاتی داخلی و منطقه این است که پاکستان زمانی به یک راه حل مطلوب درافغانستان حاضر می شود که همپا با جوشیدن مقتدرانۀ مقاومت ملی افغانستان، تمرکز سیاستگران و فرماندهان جنگ، بر خصلت انتقالی جنگ به کمک کشورهای ضد پاکستان صورت بگیرد تا زمانی که آسیاب جنگ با دستان پاکستان صرفاً درخاک افغانستان بچرخد، صلح و جنگ، استخوان های افغانستان را خورد کرده و مجبور به پذیرش حاکمیت طالبان می شود. رای مقابله با بدترین امکان احتمالی، مقاومت درجنگ است که قرار گزارش ها درحال تدارک است؛ و کشانیدن جنگ به سرحدات. بازی جنگ از کابل، همان رؤیای پاکستان است.