-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ آبان ۱۶, جمعه

تفاوت فرهنگی بین شمالی و لویه پکتیا

سوگنامه ای از قلم دکتر عبدالقهار سروری

اشاره: درلویه پکتیا، مردم از پول خود شان دانشگاه می سازند؛ اما درشمالی، ساحات دانشگاه را قیچی کرده و حرام خواران تیشه به ریشۀ مردم می زنند.




به گروگان گرفتن زیرساخت‌ها و ماحول دانشگاه البیرونی، که یکی از دانشگاه‌های مهم و بزرگ دولتی و یکی از نهادهای مهم ملی افغانستان می‌باشد، فعالیت ظالمانه و غیرقانونی شرکت ریگریشن و شرکت پروسس قیر در کنار این دانشگاه و در نزدیکی تعمیرهای تدریسی، به‌گونه‌ی خودسر و غیرقانونی به کرایه دادن تعمیرهای دولتی برای محصلین مظلوم و بی‌بضاعت با کرایه‌ی بیشتر از هر شهر و محیط دیگر، استفاده‌ی نادرست از قراردادها و امکانات دانشگاه، تخریب‌ها و شیطنت‌های مداوم عده‌یی برای سبوتاژ کردن برنامه‌های سازنده‌ی دانشگاه، به‌شمول عده‌یی از معاش‌بگیران نمک حرام، مداخله‌ی بی‌مورد در امور دانشگاه و تلاش شرم‌آور برای بدنام‌سازی محیط مصون و اسلامی دانشگاه چه توجیه و دلیلی می‌توانند داشته باشند؟! 

در دانشگاه‌های خوست،  پکتیا،  پکتیکا و...، تجار، بزرگان و مسئولین محل از پول خود زمین خریداری نموده و لیلیه‌ی نسوان، ساحه‌ی سبز و کتابخانه اعمار می‌کنند و تجار و بزرگان و استادان این محلات و دانشگاه‌ها با تمام توان از حق، برنامه‌ها و جایگاه دانشگاه حمایت نموده و به کسی اجازه‌ی استفاده‌جویی از نام،  امکانات و ماحول دانشگاه را نمی‌دهند! 

اما،  در دانشگاه البیرونی، که بیشتر از هفت هزار محصل دختر و پسر از سراسر افغانستان، دوصد تن استاد و سه صد تن کارمند و کارگر را در خود دارد، یک تاجر یا زورمند محلی مدت ۱۵ سال تمام کمپلیکس و زیرساخت‌های دانشگاه البیرونی را به گروگان گرفته و در این مدت نه خودش کار کرد و نه کسی دیگری را اجازه‌ی کار  داد و با کمک بعضی از زورمندان و مسئولین در حدود ده میلیون دالر به دانشگاه ضرر رسانده و مانع اعمار ساختمان‌ها می‌شود! خوشبختانه، با وجود مزاحمت‌ها و تهدیدهای جدی، این مشکل در یک سال اخیر به‌گونه‌ی اساسی حل شد؛ اما بعد از وارد شدن خسارات جدی به دانشگاه. نیمی از تعمیر (در حدود ۳٠ اتاق) شفاخانه کادری دانشگاه البیرونی را نیز به‌خاطر استفاده‌ی شخصی سالها تصاحب نموده بودند که بعد از یک سال تلاش، تخلیه شد و در اختیار شفاخانه قرار گرفت.

همچنان، دو تن از سوداگران محلی با حمایت عده‌یی از زورمندان و مسئولین از سالها بدینسو به‌گونه‌ی طالمانه در کنار دانشگاه و تعمیرهای تدریسی شرکت ریگریشن و دستگاه پروسس قیر را فعال ساخته و با تولید دود و گرد و غبار و سروصداهای پی‌هم و طاقت‌فرسا، به محیط زیست، پروسه‌ی آموزش و فعالیت‌های اکادمیک، سلامت جسمی و روانی محصلین،  استادان، کارمندان و کارکنان و همچنان شٱن و جایگاه دانشگاه آسیب جدی رسانده و می‌رسانند! 

عده‌یی همیشه چشم به قراردادها و امکانات دانشگاه دوخته و به‌خاطر ۵٠٠ افغانی مفاد نامشروع خود و خانواده‌ی خود، حاضراند برای دانشگاه ۵٠٠ هزار افغانی آسیب برسانند! 

چند تن از افراد استفاده‌جو در تبانی با عده‌یی از زورمندان و مسئولین محلی، هر ‌اتاق از تعمیرهای دولتی موجود در کنار دانشگاه،  مانند باغ زنانه و تعمیر غند را مبلغ ۴٠٠٠ الی ۸٠٠٠ افغانی به‌گونه‌ی غیرقانونی و ظالمانه برای محصلین فقیر و مجبور به کرایه داده و عده‌یی زیر نام مسائل شرم‌آور و به‌خاطر منافع نامشروع و عقده‌های زشت مبتنی بر عقیده و نیت بد خود،  همواره در پی تخریب‌ دانشگاه‌اند! 

این مسائل را چگونه توجیه نموده و چه دلایلی برای این همه ظلم، گروگان‌گیری،  استفاده‌جویی، دید کوچک و تخریب‌های شرم‌آور خود دارید،  که باعث شده‌اند که دانشگاه البیرونی مظلوم و محتاج باقی بماند و دانشگاه‌های که شش  الی هشت سال قبل،  مانند دانشگاه‌های پکتیا و پکتیکا، اعمار شده‌اند، در وضعیت به مراتب بهتر از دانشگاه البیرونی قرار داشته باشند! کجای این کار کاکگی،  مایه‌ی مباهات و نشانه‌ی خدمت به مردم و وطن است؟!

البته، ما همیشه مدیون حمایت‌ها و همکاری‌های صادقانه و به مورد اکثریت قاطع مردم مسلمان و علم‌دوست کاپیسا و عده‌یی از بزرگان و مسئولین نیک این ولایت هستیم که همیشه با دانشگاه همکار می‌باشند.