-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ آذر ۶, پنجشنبه

جنرال تنی، از قدرت تا ذلت


روس ها آن روز واقعن جنایت جنگی قصدی مرتکب شدند. 

نوشته ی محمد عثمان نجیب.

من در چند بارشاهد عینی و حضوری ذلت و‌ قدرت آقای شهنواز تنی بودم.



از ایشان چند داستان کوتاه اما مهم دارم.

یکی آن را به شما تقدیم کرده و بعد ها ادامه می دهم.

ما در دام چی کسانی بودیم و چرا؟ آن ها آنی نه ماندند که می گفتند.


آغاز خروج سربازان شوروی سابق از افغانستان بود، بر حسب وظیفه ی پادوی که آقای عرفان به ما داده بودند، من با محترم نعمت الله حیاتی کمره مین ( آن زمان سرباز ) در رکاب آقای تنی وزیر مقتدر دفاع آن زمان  به جبل السراج رفتیم. البته چرخ بال ها ما را در منطقه ی تپه ی سرخ  پیاده کردند و‌ آن جا پای گاهی از روس ها بود که در  آخرین مرحله خارج می شدند 

فرماندهی سپاه ارتش افغانستان موسوم به فرقه ی ۲ هم در ولایت پروان و همان ساحه موقعیت داشت.

موتر های از قبل آماده، ما را مهمان سرای فابریکه ی سمنت جبل السراج انتقال دادند. 

در آن سفر چند نفر از محافظان همراهی وزیر دفاع را می کردند. 

از بخش نشرات نظامی رادیو تلویزیون ملی افغانستان هم ما دو نفر بودیم.

صبح وقت تر بود، آقای تنی به من هدایت دادند تا با یک نفر راه بلد حاضر در همان جا برای تصویر برداری از محل معینی برویم. هم چنان به من گفتند اگر فیلم برداری وقت تر ختم و یا ضرورتی پیش آمد می توانم ایشان را در پای گاه روس ها پیدا کرده هدایت بگیرم.

من تجربه ی کاری اوپراتیفی داشتم، آن مرد را که دست چپ شان معیوب بود چندان آدم مطلوبی نه دیدم، اما بنابر هدایت شخص وزیر دفاع آن هم آقای تنی سوار موتر جیپ نیمه جان آن آدم شدیم.

من و حیاتی صاحب (خرد)، راننده و همان راه بلد چهار نفر از جاده ی داخلی فابریکه راهی شدیم، فاصله ی نه چندان دوری بود و زود رسیدیم. ما پیاده شدیم، فکر کردیم آن راه بلد هم تا ختم کار با ما می ماند. اما یک باره حرکت کرده و ما تنها ماندیم. فضای صبح گاهی اما غبار آلود و دود و بوی زیاد باروت، خانه های محقر وحشت زا ما را هراسان کردند و نه دانستیم چی کنیم؟

به طرف خانه ها روان شدیم، حادثه ی تراژید و غم انگیزی از هر خانه با خود گرفتیم.

فهمیدیم که آن فقط کم تر از یک ساعت پیش هدف غیر های توپ های دوربرد فیر شده و از کدام مکانی تحت مدیریت دولت و روس ها به آن قریه شلیک شده اند. هر اتاق را که باز می کردیم با اجساد شهدای غیر نظامی برخوردیم. همه بانوان و آقایان در حال خواب. 

فضای حزن انگیزی بر ما دو نفر مستولی بود در اتاق سوم از دهلیز به دست راست صدای گریه ی کودکی به گوش ما آمد و داخل آن شدیم.  اتاقک کوچک‌ و محقری با پنج جسد شهید سه بانو و دو مرد و آواز گریه ی آن کودکی که حتا دل وحشی ترین آنسان را هم به فریاد می آورد. منظره‌ی جان کاهی که عمر مرا و همواره زیر فشار قرار می دهد. حیران ماندیم که چرا کسی به این ها کمک نه می کند و چرا آن راه بلد فرار کرد؟ و آن طفلک معصوم را چی کنیم؟ از اتاق خارج شده در همان دهلیز برامدیم  متوجه شدم که یک طفل شهید هم در کنار دهلیز افتاده و ما اول متوجه نه شدیم. 

حادثه ی هول ناکی بود، درست مانند حالا. این که عاطفه در آن زمان با من و‌ نعمت حیاتی چی کرد؟ زبان و قلم نه در تشبیه که حقیقت را بازگو کرده نه می توانند. 

یک باره متوجه شدم و حیاتی صاحب هم گفتند (...ای ها پلان تسلیم کدن  ما را دارن و او نفر هم فرار کد... باید زود بریم...) حرکت کردیم چون در موتر زود رسیده بودیم محاسبه ی ما آن شد که زودتر می رسیم. 

به سرعت محل را ترک و با دویدن طی طریق کردیم. 

همکاران محلی و موتری که برای انتقال ما توظیف شده بود در محوطه ی داخل فابریکه هستند. اما وزیر دفاع و آن راه بلد نه بودند. 

به محترم نعمت حیاتی که در کم تر از نیم ساعت فشار روحی شدید را دیده بودیم گفتم استراحت کند تا من زود برگردم.

با راننده ی محترم موتر خدمتی طرف پای گاه روس ها حرکت کردیم و راننده به سرعت بالا من را رساند. 

با کمال تعجب دیدم که آقای تنی  با یونیفرم تشریفاتی ژنرال چهار ستاره در مقابل نظام قراول ( اطلاق اصطلاح عسکری به درب ورودی ) ایستاد هستند و موتر جیپ شان بیرون دروازه. 

با عجله خود را نزد آقای تنی رسانده و دیدم که آن وزیر مقتدر با آن ذلت مقابل یک سرباز و صاحب منصب خرد رتبه ی روس ایستاده است و دیدم که آن موظف روس از طریق تلفن های داخلی شان اجازه ی دخول آقای وزیر دفاع جمهوری دموکراتیک افغانستان را از مقامات خود می  گیرد و‌ وزیر دفاع درست مانند یک مراجعه کننده ی بی اهمیت در مقابل غرفه  ایستاده است و آن سرباز روس خیالی هم به او نه دارد.

بسیار بسیار ناراحت شدم. 

فکر کردم اگر وزیر دفاع من را که شاهد آن خفت شان بودم ببیند، به گپ وطنی کم نیاید. چون مانند من هزاران تن زیر هدایت شان بودند.

مطابق اصول عسکری رفتار کردم تا متوجه آمدن من شوند.‌ 

دو حادثه در یک ساعت روان ام را آشفته ساختند.

وزیر دفاع علت آمدن ام را به دنبال شان پرسیدند. 

جریان شهدا و آن تنها طفل بازمانده و زنده در آن قریه از اثر پرتاب توپ خانه ها و فرار آن راه بلد را توضیح دادم. گویی  برای شان یک داستان تخیلی را می خوانم، من که می خواستم آخر کار آن خفت دراماتیک وزیر دفاع را ببینم عمدی گپ را دراز کرده و گفتم (... وزیر صاحب او آدم راه بلد کدام پلان سر ما داشت و حالیام ما نه دیدیمش...) باز هم چیزی نه گفته و به من هدایت بودن در مهمان سرای فابریکه را تا برگشت شان دادند. 

گپ و گفت من با آقای تنی ده تا پانزده دقیقه را گرفت و با مدتی که ایشان از آمدن خود به سرباز روس اطلاع دادند احتمالن نیم ساعت اندی سپری شده بود تا اجازه ی دخول برای شان دادند.

من چنان در خود فرو رفته بودم که حد و حدودی نه دارد.‌ 

فکر کردم موتر شان را هم اجازه می دهند، ولی سوگ‌مندانه دیدم پیاده به طرف داخل پای گاه روس ها حرکت کردند.

کسانی که داخل آن پای گاه رفته اند، فاصله ی دور و بلندی جاده تا مقر پای گاه را می دانند و همین آقای تنی با همان لباس تشریفاتی ارتش و با آن ذلت داخل پای گاه شدند. تا امروز نه دو موضوع را نه دانستم:

اول _ اقدامات بعدی در آن قریه ی ویران و‌ پر از شهدا را که هیچ زخمی نه داشت. و سرنوشت آن طفل بازمانده را.

دوم _ اهمیت رفتن آقای تنی به داخل پای گاه روس ها را با آن ذلت و با آن شرم‌ ساری.

اما قدر مسلم دیگر در مورد راه بلد مفقود شده را با توجه به تجارب خود می دانم که او خاین و جاسوس دو طرفه بوده و  ضربات توپ خانه ی روس هم به اساس معلومات او صورت گرفته بود، در مقابل به گمان غالب می خواسته ما را هم تسلیم آن سوی جبهه کند و او یک تسلیمی بوده است. پس از آن چشمان من حتا در دوران حکومت آقای کرزی که سال ها بعد از آن بود و بار ها در سفر به پروان و جبل السراج او را می پالیدند و تا امروز نه یافتم اش و این که آقای تنی واقعن از نیت سوء او آگاه بودند یا نه؟ پرسشی است که جواب بدهند...

ادامه دارد...