-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ آبان ۱۷, شنبه

ضرورت تشکیل شوراهای مسلح مقاومت ملی

 به بهانۀ «دفاع فعال» دست و پای اردوی ملی و امنیت را از پشت بسته اند. اشرف غنی به سلسلۀ لفاظی های بی فایده، از انتقام « چند برابر» از دشمن مفروض ( نمی گوید که مشخص از کی ها انتقام می گیرد ) دم می زند. صدها دشمن درمهمانخانه ها حضور دارند؛ منافق اعظم از انتقام چند برابر گپ می زند!

دفاع فعال دربرابر یورش نا ایستای دشمن، در واقع، همکاری با دشمن است.  همه جنرال ها و افسران اردو و پلیس، مثل گوسفندان چاری، طرف دهانش نگاه می کنند که والله بلی ما درحال دفاع فعال هستیم. غیراز فساد و سوء استفاده و حرام خوری دیگر چه رازی می تواند وجود داشته باشد؟

جنگ و دفاع با دشمن (طالبان) به شدت بی موازنه است. یک طرف اسیران را کشته و هیچ کسی را به حبس گاه نمی اندازد. این طرف، آدم کشان، تروریستان، دزدان بی رحم و جوان کُش را « بازداشت!» کرده، به مهمانسراهای وزارت داخله و امنیت انتقال می دهند. تا زمانی که این موازنۀ شوم، این «اشک کباب» بر آتش دشمن از میان نرود، شدت عمل و «طغیان آتش» دشمن میرغضب، دامنه دارتر خواهد شد. این نظام باید سرنگون شود، اما چی گونه؟!

این است تارجرشدۀ معمایی که دست و پای مردم درآن پیچیده است. قیام به هم آهنگی سیاسیون، روشنفکران و خلق الله نیازمند است. درماجرای جاری، کارسیاسیون تمام است و بارها آزموده شده اند؛ جزء نظامی اند که باید متلاشی شود. روشنفکران نقطه ثقل قوی برای سازماندهی قیام ندارند؛ و مردم عام، کار شان تابوت کشی و گریه است و یگانه آدرسی که از آن صلح را تمنا می کنند، درگاه آسمان است... از آسمان هم هیچ جوابی نمی آید.