-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ آبان ۲۹, پنجشنبه

طالبان «احمقانه» از خروج قوای خارجی خوشحال اند

نیروهای خارجی آنان را حفاظت می کنند؛ بدون قوای خارجی، قدم به قدم قتل عام خواهند شد.

طالبان سخت گول خورده اند که از خروج نیروهای خارجی از افغانستان «استقبال» می کنند. در نبودِ خارجی ها، چرخ گردون بر مراد طالبان نخواهد گشت. آن ها با زنده گی و ارزش های امروز درتقابل اند و صاحبان زنده گی هم مردم اند؛ مردمی که دروضعیت ذهنی و موقعیت به مراتب مشخص تر از سالیان هفتاد قرار دارند.

طالبان قدرت انهدام یا فتح کتله های اجتماعی متراکم درشهرها و شهرستان ها را ندارند. با مقاومت سراسری، ولایت به ولایت، سنگر به سنگر، ولسوالی به ولسوالی و خانه به خانه با تفنگ و رگبار مردم مواجه خواهد بود. تنها درکابل، قوۀ مدافعه فعال مردمی، حدود دو میلیون نفر است. متأسفانه فقط پاکستان است که با کمترین خرج و دادن تلفات بشری، افغانستان را همان طوری که در اهداف راهبردی خویش تعریف کرده، ضعیف و استخوان شکسته نگهمیدارد.

ناظران بیدار درکشور می دانند که نیروهای خارجی در دو دهه با طالبان به طورواقعی نه جنگیدند؛ بازی موش و پشک را ادامه دادند تا شرایط حضور خود شان بی چون وچرا فراهم باشد. حالا نیز فرماندهی ناتو و امریکا، به وسیلۀ اشرف غنی خائن، اردوی رسمی ضد طالب را تحت نام «دفاع فعال» منفعل نگهداشته و به اردوی غیر رسمی (نیروهای مردمی از جمله گردان های مقاومت ملی درسراسر افغانستان) اجازۀ مداخله در جنگ را نمی دهد. نمونه اش، شکوه و شکایت مارشال دوستم است که برای نجات مردمش ازچنگ دشمن، منتظر اجازه «ایستاده مانده است».

چرا جنرال دوستم با این همه هیبت و صلابت جنگی اش، مثل یک قوماندان تولی، چشم به گوشه چشم غنی ومیلر دارد؟ علتش این است که نیروهای ضد طالبان درچهارگوشۀ کشور، اسیر قطب بندی سیاسی، کمبود عدم اعتماد و فقدان مرکزیت عملیاتی اند. مارشال دوستم با فرماندهی لشکرهای ضد طالب درپنجشیر، شمالی، شرق، جنوب ومناطق مرکزی باید هم آهنگی ایجاد کند.

طالب، مزه جنگ اصلی را نه با خارجی ها که دربرابر مردم افغانستان می چشد. ما حتی شاهد نبرد های مردم با طالبان علی رغم حضور قوای خارجی خواهیم بود. اکنون طالبان به اضافۀ پیشبرد جنگ نیابتی برای پاکستان و عربستان، بخشی از نیروی حافظ منافع خارجی به خصوص امریکا درافغانستان به شمار می رود. این حالت، خطرورود لشکرهای نیابتی ازایران و روسیه درمعرکه را نیز دربر دارد.

طالبان بدون قوای خارجی، قدم به قدم قتل عام خواهند شد. این تجربه درپنج سال مقاومت اثبات شده است.