-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ دی ۵, جمعه

نیروهای حکمتیاردرکابل قتل عام خواهند شد/ تکرارسناریوی حوادث 1371

حکمتیار می گوید ما حاضر به تأمین امنیت پایتخت هستیم؛ دولت درحال احتضار است. حال که کابل وضع الجیش بالقوۀ نیروهای مقاومت ملی است. اوضاع به کجا سو می رود؟



درحالی که احساس عمومی هول و تخویف درکابل، چرخۀ تشویش و حالت روانی شش میلیون باشندۀ پایتخت را شتاب ناگهانی داده، نبرد خاموش و خزنده بین حزب اسلامی گلبدین حکمتیار و نیروهای مقاومت ملی به رهبری شورای نظار و جمیعت اسلامی بر سرِ قدرت، کم کم رؤیت خود را آشکار می کند.

عطا نور در همایش یادبود از استاد محمد اعظم ره نورد زریاب افاده داد که دولت درحال از دست دادن کنترول شهر ها به خصوص پایتخت است و طالبان هرگاه خیال فتح نظامی قدرت را در سر داشته باشند، با موج « مقاومت دوم» مواجه خواهند بود. 

روز جمعه، حکمتیار دشمن التیام ناپذیر جمیعت و شورای نظار، درهمایشی اعلام کرد: ما حاضر به تأمین امنیت کابل هستیم. دولت کنترول را از دست داده و ما به ضمانت برای برقراری نظم و امنیت درکابل آماده گی داریم!

درحالی که از خاطرات مردم کابل از کشتارهای راکتی کابل هنوز خون می چکد، این اشاره از کجا رسیده است!؟

حکمتیار درحالی که باردیگر خودش را به گرفتن کابل «پلنگی» ساخته، سخن امروزش، تکرار همان گفتاری است که براساس آن، به تاریخ 5 ثور 1371 هزاران تن از نیروهایش را به همکاری افسران جناح خلق ( حزب وطن) از استقامت جنوب به سوی پایتخت امر مارش داد و همه جا را به شمول ارگ جمهوری به تصرف در آورند.

 متعاقباً نیروی شورای نظار درهمراهی با جناح ارشد «پرچم» و نیروهای فرقه 53 تحت فرماندهی جنرال ( آن زمان) دوستم و نیروهای حزب وحدت طی عملیاتی سخت و پایدار، کابل را از سیطرۀ قوت های حکمتیار بیرون کرده و بالنتجه، محشر راکت باری برکابل آغاز گردید و کابل با خاک یک شان گردید.

کام حکمتیار هنوز از تلخی های همان ایام می سوزد. ادبیات وی نیز تغییر نکرده است و رهبران جمیعت و شورای نظار را با این سخنان میخکی شکنجه می کند:

آن ها بعد از حمله امریکا و ناتو به افغانستان، به دی دی آر شدن خود افتخار می کردند؛ چه در گفتارهای رسمی و چه در اسناد کتبی. که حتی یک میل سلاح نزد ما نمانده و همه را تحویل داده ایم. زیر فرمان ناتو، نوزده سال با مجاهدین ( طالبان) جنگیدند.

اکنون، بعد از 28 سال، تاریخ بالهوس این خطه خیال دارد دو باره مکرر شود. حکمتیار بار دیگر قصد گرفتن کنترول کابل دارد و سفر اخیرش به پاکستان نشان داد که همه چیز از همان جا کوردینه می شود. جمیعت و شورای نظار جمع نیروهای سیاف و گردان های نیمه خوابیدۀ دو شاخۀ حزب وحدت در برابر این صف آرایی قرار دارند؛ هرچند یاد گرفته اند که پیش از موقع، مانند حکمتیار از غوغا سالاری پرهیز کنند.

در وضعیتی که حکومت غنی درسلطه بر پایتخت پیوسته کوتاه می آید، نیروهای مسلح مجاهدین دیروز، بر سر کابل به گونه ای اجتناب ناپذیر، شاخ به شاخ خواهند شد. اگر چنین شود، قتل عام نیروهای حکمتیار در داخل کابل اتفاق خواهد افتاد. 

به این دلیل:

نیروی بالقوۀ « مقاومت» با کمیتی حداقل دو میلیون نفر درکابل مستقر اند. ثانیاً اردوی ملی ذاتاً علیه طالب و نیروهایی مانند نفرات حکمتیار، دیزاین و تشکیل شده و با سرعت به سوی نیروهای حکمتیار دور خواهند خورد. بهتر است حکمتیار این قمار قبلاً باخته شده انصراف کند.

مثل همان ایام، عامل طالبان به حیث گزینۀ سوم و اصلی از سوی پاکستان و امریکا، عقب دروازه های کابل ایستاده است؛ با این تفاوت که نیروهای حکمتیار، این بار به حیث بازوی درون شهری طالبان برضد نیروهای مقاومت ملی، آمادۀ پیکاراند.