-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ آذر ۲۷, پنجشنبه

از خود می پرسم: چی بشنوم؟

 روزانه، روح و طبع من از خبرهای مالامال اسفناک، کلیپ های جلف بیت خوانان نا هنرمند، مرگ و گرسنه گی عادی شده و نمایش های تهی از ذوق و هنر، ذله و مانده می شود.

 از خود می پرسم: چه بشنوم؟

ریموت می زنم به کانال های درون مرزی و برون مرزی موسیقی افغانستان و کلیپ های پاپ و غزل ( البته به گفته خود شان کلیپ سازان) را با ذوقی ته کشیده و نا دلبخواه نوک زده می شنوم و به جای آن که احساس راحتی برایم دست دهد، از نا هنجاری شناور بین هنر و بی هنری عصبانی و مأیوس می شوم. درفرجام، آهنگی از احمد ظاهر و استاد نینواز را روشن می کنم.... همه تکدر، خزعبلات صوتی و تصویری و گردوخاک ابتذال از ذهنم جارو می شوند...خدایا، این نالش سرشار از شکوه و معنا و رمز و رؤیا که از آن پرده های آرمونیۀ نینواز و احمد ظاهر موج می گیرد، از چه انگشتانی تراویده است؟ 

وقتی می بینی، دربازار بی دروپیکر هنر موسیقی افغانستان، هر عابری آرمونیه ای زیر دست می گذارد اما هیچ کسی حق آن جعبۀ اسرار را ادا نمی کند؛ یا برخی، گیتاربرهنه را روی شانه می برند و با تارهای آن مؤانست ندارند؛ کسل می شوم... این ها چطور درغضب افلاس هنری افتاده و مغضوب کلیپ هایی شده اند که شنونده و بیننده را دشنام می دهند.

ذوق و فرهنگ ما چه بیدادگرانه هرکجا تبعید و مسخ شده است. تشنۀ مجالست یاران وخاصان هستم؛ می پالم تا رگ اصیلی را با سرانگشت آرزو و الفت لمس کنم.