-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ دی ۶, شنبه

افغانستان با رحم و مصلحت «ناچل» دفاع نمی شود

بزنس طالبان فعلاً «نیازمندی» به صلح نیست؛ حفظ فشار جنگ است. پس مغز خود را از صلح خواهی دروغین بشوئید و برسازماندهی لشکرهای مسلح مردمی درکنار اردوی ملی تکیه کنید.



 بانو صفیه صدیقی در دومین مجلس اعضای شورای مصالحه ملی گفت:

دربحث صلح، دو پایۀ کلیدی وجود دارد: نیازمندی به صلح و اراده به صلح. هیأت جمهوری از هر دو خصیصه بهره مند است.

اکثر رهبران سیاسیون هم چنین می گویند؛ به جز استاد سیاف و مارشال دوستم. سیاف پیشتر گفته بود: طالب درمقایسه با دولت افغانستان، نیاز اشد به تأمین صلح ندارد؛ زیرا، حفاظت و دفاع از مردم، نظام و ارزش های به دست آمده، از وظایف دولت است؛ نه طالبان.

مارشال دوستم تا جایی که من می دانم، هرنوع صلح با طالب را تعریف و بهانۀ تازه ای برای دوام جنگ می داند.

ب طالب، نه نیازی به صلح عاجل دارد و نه اراده ای ( به مفهومی که طرف دولت انتظار دارد) برای برقراری آرامش درکشور نشان می دهد. ازین قرار، شکست این مذاکرات عبث، از قبل مسجل است. 

پس چه باید کرد؟

روی تقویت ظرفیت های دفاع مردمی ( به اضافۀ اردوی ملی) کار سراسری و راهبردی متمرکز شود. این کار بسیار دشوار و سرشار از خون جگری است؛ اما راهی دیگر وجود ندارد. اگر وجود داشته باشد، تسلیم و عقب نشینی است.

ستاد رهبری مسلح سازی همه گانی مردم برای دفاع از خویش، امری پایه ای است که تا کنون انجام نگرفته؛ یا دولت کرزی و غنی به همکاری یوناما و امریکا جلو آن را گرفته اند. اگر ارادۀ عمومی درافغانستان به جنگ خلل ناپذیر برای دفع کامل و قطعی دشمن عیار شود، پاکستان وطالبان از پا می افتند.

اول باید از نظر روانی موازنه درجنگ  احیا شود. بسیج عمومی باید بربنیاد فارمول پاسخ یک ضربۀ نا متقارن دشمن، با دو تا سه ضربۀ شتابنده، آن هم بی کمترین ترحم و مصلحت، استوار شود. تا زمانی که بسیج صد ها هزار نفری مردم به موفقیت نیانجامد، ذهن طالب وپاکستان از واژۀ «فتح» خونین سراسر کشور پاک شدنی نیست.

 تمام نیروهای جنگی ضد طالب، این خیال را از مغزبزدایند که طالب با آن ها «مشارکت» خواهد کرد. این جا جنگ بدویت با مدنیت افغانستان است. قبل از «مشارکت»، «تسلیم» طلب می کنند. بنا برین، مذاکرات صلح، وقت کشی است و سازماندهی عاجل برای ضربه زنی هول انگیز چند برابر به نفرات دشمن درهمه محاذات باید در دستور کار قرار داده شود. زمانی که در ازاء مرگ یک نفر، ده عامل دشمن برخاک بغلتد و این پروسه مداومت خود را حفظ کند؛ نخستین نشانۀ نرمش استراتیژیک از سوی پاکستان مشاهده خواهد شد. جانب دولت و نیروهای ضد تروریزم باید درافکار و نقشه های خود سریع تجدید نظر کنند. پاکستان با چند کشور متخاصم درجنگ است و توان پیشبرد جنگ بسیار پرتلفات را ندارد.