-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ اسفند ۲۹, جمعه

مذاکرات بین الافغانی، صلح نمی آورد



          نوشته ی : اسماعیل فروغی



          حقایق تلخِ برخاسته ازجنگ 42 ساله ی افغانستان ، مارا به این باور رسانده است که متأسفانه مذاکرات بین الافغانی هرگز ثمری درقبال نداشته و این جنگ نه از راه مذاکرات میان افغان ها ؛ بلکه تنها از طریق تفاهم و جورآمد میان قدرتهای بزرگ ، قدرت های منطقه وهمسایه گان افغانستان به پایان خواهد رسید .

       جهان آگاه است که تنورِ سوزان این جنگ که ابتدا با هدف سقوط و سرکوب اتحاد شوروی وقت و بعداً به قصد بدنام کردن اسلام ، داغ شد ، نه توسط مردم افغانستان بلکه با هزینه و رهبری ایالات متحده ی امریکا ، اتحادیه ی اروپا ، سعودی ها و دست داشتن تمام همسایه های طماع ما گرم نگهداشته شده است . آنان این تنور را ایجاد کرده اند و تا زمانی که آنان نخواهند این تنورآدمخوارهمچنان داغ و سوزان خواهد ماند . مردم ساده و خوش باورافغانستان ازهمان اول فقط هیزم این تنور بوده اند و بس .

       اصطلاحات مذاکرات بین الافغانی و مصالحه ی ملی که از زمان حکومت داکتر نجیب الله سر زبانها افتاد ، ازاول تا امروز یک رویای خوش و یک مقوله ی بی تفسیر برای باشنده گان افغانستان بوده و برای همیشه رویای بی تفسیر باقی خواهد ماند . مذاکرات گروههای اسلامی وغیراسلامی درپاکستان ، در روسیه ، درافغانستان ، در دوحه و حتا در مکه ی شریف ، همه بین الافغانی بودند که هیچکدام پیام صلح باخود نداشته اند .

       مذاکرات مضحک دوحه نیزکه با ترکیب فرمایشی - مصلحتی ، بیهوده گی و ناکامی اش از اول روشن بود ، یکی ازهمان نشست های بین الافغانی است که هیچ نقشی برای تأمین صلح نخواهد داشت . و به همین سان است مذاکرات ماسکو...

       طوری که معلوم است خواست امریکا برای تامین و تحکیم ثبات درافغانستان اهمیت حیاتی دارد . امریکا با تسلط همه جانبه برهمه جوانب جنگ ، به خوبی میتواند این تنورسوزان راهمانگونه که روشن کرده است ، خاموش اش نیز نماید . تا امریکا به نیات شوم سودجویانه اش درافغانستان ومنطقه تجدید نظرننماید ، صلح و ثبات نصیب افغانستان نخواهد شد .

      اما حقایق نشان میدهد که حالا امریکا زیرفشارهزینه های سنگین جنگ و زیرفشار قدرتهای منطقه ای ، آرزو دارد هرچه زودترخود را ازگودال جنگ فرسایشی افغانستان بیرون بکشد. حالا که اتحاد جماهیرشوروی سوسیالیستی حضور فزیکی ندارد ، حالا که ایران اسلامی با تمام کوششها سقوط ننمود ، حالا که قدرتهای منطقه ای چون روسیه ، چین ، ایران و هندوستان چهارچشمه براوضاع نظارت داشته ، قدراست دربرابر یکه تازی ها و چپاولگری های امریکا ایستاده اند ، وبالاخره حالا که امریکا قصد و نیت حمایت ازنظامهای خودکامه و تک محور را ندارد ؛ ایالات متحده ی امریکا میخواهد هرطوری شده است به وضعیت موجود خاتمه بدهد. چهره هایی را که در رأس قدرت استند ، تعویض نموده و با قبولاندن تعدیلاتی به طرف های جنگ ، وضعیت را از نو مدیریت نماید .

      درست به همین اساس است که برخلاف روند دوحه ، اینبار امریکای تکرو، دست به دامن ملل متحد، روسیه ، چین ، ایران و هندوستان برده ؛ ازهمه تقاضا دارد تا با شرکت درمجلس صلح استانبول ، امریکا را درامرختم غایله ی افغانستان یاری برسانند .

      به باورمن کنفرانس استانبول یک کنفرانس خیلی با اهمیت درسرنوشت و وضعیت افغانستان خواهدبود که امیدواریم وضعیت جدید قربانی های کمتری را از مردم ما طلب نماید .