-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ اسفند ۲۶, سه‌شنبه

صلاح الدین برندۀ میدان است؛ به چهار دلیل


 احمد ضیاء مسعود عجب مسایلی را عنوان می کند. مثلاً می گوید که دولت غنی از نام حزب بزرگ و با نفوذی مانند جمیعت اسلامی به نفع چند نفر انشعابی کنگره برگزار می کند. یک حزب اگر واقعاً بزرگ، زنده و حاضر درمیدان باشد، یک گروپ سه نفره بی ریشۀ دو پاسپورته، می تواند با راه اندازی یک کنگرۀ قلابی، سرنوشتش را در دست گیرد؟

 چنین چیزی درکجای دنیا به این شکل اتفاق افتاده است؟ جمیعت از بس که درفراموشی افتاد و کسی ورقش را بالا نکرد، روی ملاحظات روزمرۀ سیاسی و شخصی، در دست آدم هایی افتاد که اول همان ها پوست جمیعت را از تنش کنده بودند.

به نظرمن، اگرصلاح الدین واقعاً به خود تکانی بدهد، قباله سازان جدید برای جمیعت را با نیرومندی می تواند درگوشۀ رینگ رقابت گیربیاندازد و حتی از صحنه خارج کرده و درگوال بدنامی و انزوا پرتاب کند. چهار دلیل دارم. یک؛ شعار های مسوولانه و سنجیده شده ای را که تا کنون درضدیت با تمامیت خواهی، انحصار و تمرکزگرایی از نوع شاه نشین های کوچک قرن نوزده مطرح کرده، با قاطعیت و الزامات علمی همانند فرهنگ جدید سیاسی حفظ کند. دو؛ نسل آگاه و نو جمیعتی، دنبال قانونی، عبدالله و عطا نمی رود. سه؛ جمیعت تحت رهبری صلاح الدین از حمایت راهبردی ایران و پاکستان بهره مند است. وچهارم؛ فوری با احمد مسعود جبهۀ مشترک سیاسی و نظامی تشکیل دهد.

چیزی که کم دارد برای فعلاً، قدرت اراده است.