-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ اسفند ۱۶, شنبه

ارگ، تسلیم اجندای خلیلزاد شده است

 فیاض بهرمان نجیمی

سیاست جدید خارجی امریکا و پایان «دموکراسی» افغانستان!

چرا حاکمان کابل از فریاد کشیدن و «خط های قرمز» پایین آمدند؟

چرا ارگ در رابطه به «طرح حکومت مشارکتی» سکوت نموده است؟

و چرا زلمی خلیلزاد سفر اخیرش را در یک تویت «بسیار موثر» توصیف کرد؟



همه رابطه به تغییر بزرگ در سیاست خارجی امریکا دارد که روز چهارشنبه توسط جوبایدن در سند «مؤقت رهبری ستراتیژیک» [“interim strategic guidance”]  همگانی شد. 

 برپایه یی آن سند آنتونی بلینکین  وزیر خارجه امریکا  نخستینگی های سیاست خارجی کشورش را در مرحله گذار به هشت کتگوری تقسیم بندی و اعلان نمود. یکی از ارجحیت های سیاست خارجی امریکا موضوع«دموکراسی» است. 

بلینکین در نخستین صحبت اش  در باره سیاست خارجی حکومت جدید با صراحت اعلان نمود: « ما از قدرت الگوی خود استفاده خواهیم کرد. ما دیگران را به انجام اصلاحات اساسی، لغو قوانین بد، مبارزه با فساد و جلوگیری از عملکردهای ناعادلانه تشویق خواهیم کرد. ما اقدامات و رفتار دموکراتیک را تشویق خواهیم کرد.

اما ما دموکراسی را از طریق مداخلات نظامی پرهزینه یا تلاش برای سرنگونی رژیم های اقتدارگرا به زور ارتقاء نخواهیم داد. ما در گذشته این تاکتیک ها را امتحان کرده ایم. اگر چه نیت ما خوب بود، اما این تاکتیک ها ناکارآمد واقع شدند. آنها “ترویج دموکراسی” را بد نام کرده اند، و اعتماد مردم آمریکا را از دست داده اند. ما رویکرد متفاوتی را پیش خواهیم گرفت.»

ازین فراز می توان حدس زد که ازین پس ایالات متحده امریکا مکلف خود را مکلف نمیداند  تا دولت کابل را حمایت کند. 

عقب نشینی کابل نیز در این نکته و در متن تغییر سیاست حکومت بایدن نهفته است. ممکن بلینکین  پیش از نشر رسمی تغییر پارادیگم در سیاست خارجی امریکا، به اشرف غنی در باره ی برنامه جدید کشورش در رابطه به افغانستان خبر داده باشد. بلینکین توسط زلمی خلیلزاد نامه یی به اشرف غنی ه فرستاد، اما محتویات آن افشا نشد.

بی علاقه گی بایدن و هاریس به اشرف غنی نشانه یی از تغییر سیاست امریکا در رابطه به ارگ کابل است. درمدت حدود ۴۵ روز، هیچ یک از دو شخصیت نخستین امریکایی با اشرف غنی تماس نگرفتند.  تنها یکبار صحبت وزیر خارجه امریکا با وینشر شد، که نشانه یی روشن از پایان ماموریت وی می تواند باشد.

ارچند در سند ستراتیژیک از عدم مداخله سخن رفته است، اما مداخله امریکا در افغانستان به شکل جدید ادامه خواهد یافت.

افغانستان به سرعت به سوی تغییر در حال حرکت است.  دیده می شود که طالبان برای این تغییر، سریعتر از کابل آمادگی  می گیرند. 

تغییر والیان، معاونان و فرماندهان نظامی طالبان در ۱۶ ولایت،  نشانه یی از آماده سازی صفوف طالبان به سمت اشتراک در قدرت و در مسیر سیاست جدید امریکا می تواند باشد. 

دفاع از جمهوریت در افغانستان دیگر دغدغه امریکا نیست. آنچه مهم است موقعیت جیوپولتیکی افغانستان  برای اهداف ستراتیژیک امریکا مطابق سند مؤقت راهبردی بایدن می باشد نه رژیم سیاسی آینده افغانستان.

امریکای پیش از ترامپ هیچگاه امریکای بعد از ترامپ نخواهد بود!