-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۰ فروردین ۶, جمعه

هیچ کس «بچه صدراعظم» نشد!

رحمت الله بیگانه

 نام و عمرش کوتاه بود و اما حنجره و اقبال بلندش او را ماندگار ساخت.

از مرگ‌ «احمدظاهر» هنرمند بی بدیل عرصه موسیقی افغانستان ۴۲ سال گذشت و نام او هنوز سر زبان هاست. پدرش صدراعظم افغانستان بود و اما اکثریت مردم نام‌ او را به یاد ندارند.

احمدظاهر در عمر کوتاه خود بیش از چهارصد آهنگ را ثبت خاطرات مردم افغانستان کرد.

روایت های زیادی از زنده گی احمد ظاهر وجود دارد که او را انسان با احساس، مهربان و جوانمرد معرفی کرده است.

در نیم قرن گذشته هیچ کسی نتوانست تا جایگاه این هنرمند افسانوی تاریخ موسیقی افغانستان را اشغال کند.

در نو جوانی احمدظاهر را سه بار دیدم؛ باری در شفاخانه جمهوریت، در مقابل خانه اش چهارراهی قوای مرکز و بار سوم در کنسرتی که در وزارت مالیه در سالهای ۱۳۵۵/ ۱۳۵۶ خورشیدی اجرا کرد.

در ماه های سنبله آن سالها جشن استقلال در کابل با شکوه تجلیل می گردید و دولت در منطقه چمن حضوری کابل- کمپ میزد و هر وزارت در این کمپ ها، از هنرمندان مختلف دعوت می کرد تا برای کارمندانش در روز های جشن کنسرت اجرا کند.

در روز های جشن، احمدظاهر نیز در کمپی کنسرت اجرا می کرد. به یاد دارم وقتی احمدظاهر در کمپ وزارت مالیه کنسرت داشت، این کمپ توسط دو کمربند نیروهای امنیتی محاصره گردیده بود، تا مردم و علاقه مندان احمدظاهر به کمپ هجوم نبرند و اما ورود علاقه مندان به دیگر کمپ ها که هنرمندان مختلف کنسرت داشت، آزاد بود.

احمدظاهر مانند «قهار عاصی» در زنده گی کوتاه هنری اش به شهرت و محبوبیت رسیده بود.

ظاهر نجوا یکتن از تخنیک دایرکتران رادیو افغانستان می گفت: «احمدظاهر هنگام ثبت آهنگ ها به ندرت اشتباه می کرد و اکثرن با یکبار اجرا آهنگ خود را ثبت می کرد.

احمدظاهر از آغاز کار تا امروز فرمانروای بی بدیل عرصه موسیقی آماتور افغانستان است.

بعد از شهادت احمدظاهر تا امروز، صدها جوان به تقلید از او آواز خواندند، آهنگ ها و کمپوز های او را دوباره خوانی کردند؛ آنها هرچه شدند و اما «احمدظاهر» نشدند!