-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۰ اردیبهشت ۵, یکشنبه

16 هزارپرسونل خدماتی نظامی درافغانستان باقی می مانند

 شرکت های خصوصی نظامی به عوض پنتاگون در افغانستان

روبرداشت ازبرگۀ فیاض بهرمان نجیمی



نیویارک تایمز می نویسد: "ارتش آمریكا قصد دارد حداكثر تا 11 سپتامبر افغانستان را ترك كند ، اما پنتاگون ، سازمان های اطلاعاتی آمریكا و متحدان غربی در حال بحث در باره چگونگی جلوگیری تبدیل افغانستان به پایگاه تروریستی هستند. به قول  نیویارک تایمز ، "پنتاگون با متحدان خود در حال انتقال نیرو ، احتمالاً به همسایگان تاجیکستان ، قزاقستان و ازبکستان است."

حتی اگر ارتش آمریکا افغانستان را ترک کند بازهم ممکن تا 16 هزار نظامیان کمپنی های خصوصی Private military company     [ PMC] باقی بمانند. 

به گروه «نظامیان کمپنی های خصوصی»  تعدادی از واحدهای ویژه پنتاگون و CIA نیز اضافه خواهد شد، که در لیست های رسمی هیچگاه ثبت نمی شوند. نیویارک تایمز یک ماه پیش درینباره خبر داد که ۱۰۰۰ نظامی بیشتر در افغانستان وجود دارد.


امریکایی ها در جنگ سوریه ستراتیژی جدید نظامی را طرح ریزی کردند که به عوض پایگاه های بزرگ، اقدام به ایجاد پایگاه های کوچک با سیستم  آتش قوی و رادار های مجهز نمایند.  تحلیلگران نظامی  به آن «نقاط ایمنی مشترک»  Cooperative Security Location می نامند. نظامیان  امریکایی  در اصطلاح روزمره به آن پایگاه ها  «نیلوفرهای آبی» یا  Lily-Pad می گویند.

 این جزیره ها متشکل از گروپمان های کوچک کماندویی ولی از نظر تسلیحاتی به شدنت مجهز و ۲۴ ساعت در شبانه روز و هفته و ماه در حال آماده باش می باشند.  در عقبگاه آنها حمایت قوی هوایی و موشکی قرار دارد.  به این ستراتیژی نام دیگر هم داده اند: «نقطه نفتی» یا oil spot . یعنی اقدامات آن  به سرعت در همه  سو گسترش می یابد. گروپمان های کوچک امریکایی  از این دست به همکاری کُرد ها ی سوری در شرق و جنوب شرق سوریه  در پایگاه های کوچک حاکم  و مناطق بزرگ زمین های نفتی را تحت کنترول گرفته اند.  مصارف «نیلوفر های آبی» به شدت کمتر از حضور گسترده است ولی بخش مهم  فعالیت های آنها بیشتر تخریبکارانه و استخباراتی می باشد.  

تصمیم امریکاییان برای خروج از جنوب افغانستان و واگذاری پایگاه های باستیون در شورابک و فروگاه کندهار و وردک به نیرو های مسلح کابل نوع تمهید برای حضور فعالیت های بیشتر طالبان در مناطق اصلی شان خواهد بود. ایجاد تصور برتری طالبان، آنها را تشجیع خواهد کرد که فعالیت های شان را علنی تر کنند. آنگاه آنها با نیروی نامرئی مواجه خواهند شد، که پیشتر سابقه نداشت.

حضور مزدوران جنگی کمپنی های خصوصی خصلت جنگ در افغانستان را بازهم وحشیانه تر خواهد ساخت ـ آنچی در عراق زمانی اتفاق افتاد و سبب تلفات بزرگ مردمان ملکی بیگناه گردید. از سوی دیگر فعالیت های استخباراتی سی آی ای در افغانستان  بدون هیچگونه پرسش و بازخواست ادامه خواهد یافت. 

به گزارش طلوع نیوز به استناد به خبرگذاری اسوشیتد پرس: «رییس سی آی ای به تازه گی ازافغانستان به گونه سری دیدار کرده است.  هدف سفر رییس سی آی ای چگونگی سپردن مسوولیت واحدهای ویژه ضد هراس افگنی به افغانستان گفته شده است.»

برخی ازمقام های امریکایی گفته اند: «ازجمله شش واحد ضد هراس افگنی که سی آی ای درافغانستان آموزش داده است، تنها مسوولیت دو واحد آن به حکومت افغانستان سپرده شده است.»

 در ظاهر مسوولیت ها به افغانستان انتقال داده می شود، اما در اصل هیچگاه. واحد ها ضد هراس افگنی سی آی ای یا ماشین های جنگی آدمکشان تحت کنترول کابل نخواهند بود، زیرا تمویل کننده مسیر فعالیت را تعیین می کند.  نمونه های از ماشین های آدمکشی در امریکای لاتین زیاد بوده و سیاهه  های بزرگ از جنایات جنگی به کلی مشهود.

اینها در فردا نه تنها ستون فقرات سرکوب مخالفان مسلح  طالبان  بلکه همچنان ترور دگر اندیشان و مخالفان سیاسی درون حاکمیت را نیز تشکیل خواهند داد. 

سی آی آی به سرعت به پراتیک دوران جنگ سرد یعنی ترور شخصیت های سیاسی بر می گردد. و افغانستان یکی از میدان های تجربی آن خواهد بود.

برآمدن امریکاییان و غربی ها از افغانستان در شکل که پیهم تبلیغ می شود در واقع  پایان فاز « دموکراسی وارداتی» است.  فاز جدید ابقای آن ها در افغانستان ممکن با ایجاد دولت دیکتاتوری  و سیل ترور کسانی باشد، که حضور نامرئی آنها را بر نمی تابند. 

در آینده افکار عمومی غرب در باره افغانستان کمنتر خبر خواهند شد و مشکل مردم افغانستان گویا به خودشان رها می شود. اردوی افغانستان بیشتر اجیر و در درون آن اجیران جنگی خارجی زیاد ترخواهند شد. و بالآخره جنگ غیر متعارف و بدون هیچ معیار اخلاقی علیه همه با قساوت به پیش برده خواهد شد.

 امید است چنین نشود و به جای  حضور ستراتیژیک نامرئی با پایان همه ارزش های اخلاقی و انسانی مردمان افغانستان را کمک کنند تا بر سرنوشت خویش مسلط شده و این جغرافیا را طور دیگر ترسیم کنند.