-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۰ اردیبهشت ۸, چهارشنبه

ریگستانی صاحب؛ ترک توهم کنید که وقت تنگ است

 جای نمایش حضور و اعلام پیام نبرد برای سرنوشت، خیمه لویه جرگه نیست؛ تپه های «سریچه» درپنجشیر و محضرفرمانده اسطوره یی است که می گفت: ترس را بکشید!

صالح ریگستانی مسوول سیاسی جبهه مقاومت دوم در گفت وگو با شبکه طلوع نیوز گفت که دولت غنی به آن ها اجازه نداده است تا به گرامیداشت از روز هشتم ثور- روز پیروزی گروه های مجاهدین- گردهم آیی بزرگی را بر پا کنند.

از شنیدن این اطلاعیه به شخصه، مبهوت شدم. هنوز انتظار دارند که مرحمت غنی شامل حال شان شود. یک زمانی کمیسیون اعزاز وخاکسپاری امیرحبیب الله کلکانی، شش ماه تمام به درگاه غنی و عبدالله التماس می کرد که «مقام ریاست جمهوری» یا مقام « ریاست اجرائیه» فرمان دولتی از بهر تشیع مجدد قربانیان استبداد سنتی صادر کنند که هرگز چنین اتفاقی نیفتاد و هوای توهم از سرها خالی شد. 

دلیلش این بود که فعالان جوان، اولاً درس های تجربی تاریخ را دست کم گرفته بودند؛ بعد، صلاحیت و امکانات هم دردست چند بازیگر سیاسی بود. علاوتاً مبتلا به بیماری واگیرفراموشی و آسان گیری از وقایع اتفاقیه درتاریخ بودند. ثانیاً شماری از قوماندان های دوگونه باز، به خام طمعی شان دامن می زدند. گروه دیگر، تشویق شان می کردند که به سراب دکترعبدالله خیره بمانند و دم نزنند.

عین توهم، اکنون به جان صحنه گردانان مقاومت دوم افتاده است. دشمن در رگ و پود جامعه رخنه کرده و خطرآن نزدیک است که یک روز از خواب بلند شوند ببینند که طالبان روی بام های شان ایستاده اند؛ این ها هنوز از غنی توقع دارند که اجازۀ برگزاری همایش در خیمۀ لویه جرگه یعنی همان خیمۀ فساد را برای شان عطا کند.

یک تحلیل ساده به ما می فهماند که ارگ، ابتکاربرگزاری رسمی هشت ثور را برای خودش حفظ می کند تا ازنظر سیاسی بهره ببرد. من هم اگر جای غنی بودم، هرگز شما را به خیمه راه نمی دادم. شما می گویید که نهضت دوم مقاومت ربطی به جمهوری سه نفره ندارد؛ پس از مالک جمهوری سه نفره چرا امید الطاف دارید؟ اگر من جای غنی بودم به شما پیام می دادم که اول تذکره بگیرید؛ بعد گپ می زنیم!

ریگستانی صاحب! بهترین محل برای شکوه نمایی و تجدید میثاق برای نبرد با دشمن، خیمه لویه جرگه نیست؛ فرازه های تپۀ سریچه درحضور روح سردار مقاومت درپنجشیر است. کار از نمایش های تشریفاتی گذشته، یادتان باشد که به زودی، هجوم جمهوری سه نفره جمع طالبان بر نهاد های تازه پای مقاومت دوم شروع خواهد شد و طوری شروع خواهد شد که خود را تکان داده نتوانید.

 جمع آوردن افراد دست چین شده آن هم به اثرتماس های تلفنی و ... مظهر رستاخیز مقاومت نیست؛ یک بیروکراسی روزمره یی است که بعد از ختم مراسم لویه جرگه و صرف طعام، هرآن چه در آن گفته شده و شود، فراموش می شود. فراخوان عمومی را به میدان و کناره های تپه «سریچه» درپنجشیر بدهید. با این کار، اولین دست آورد شما این خواهد بود که مفرزه های تعبیه شدۀ و دسته جات ارجلی را که امرالله و غنی در این جا و آن جای پنجشیر دم راه تان کاشته، متلاشی و خشک خواهد شد.