-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۰ خرداد ۹, یکشنبه

بدون سقوط غنی، طالب قوی تردرصحنه می ماند

 طالب را به حدی موقع داده و ازهر طرف تشویق کرده و روحیه بخشیده اند که سر از پا نمی شناسند. این نشئه دروغین درصحنۀ نبردهای فیصله کن دریک یا چند محور از سرشان می پرد. تنور جنگ اصلی هنوز داغ نشده، همه جوانب سرگرم هیزم ریزی و تهیۀ هیزم ذخیره هستند. طالب ازنظر احساس وعواطف، افکار و عمل کرد خود، ( برخلاف تصورشایع) مثل آن است که دریک کشور و زمین بیگانه می جنگند. اکثریت آنان درپاکستان کلان شده و پدرو مادر و بسته گان شان را کسی نمی شناسد. ماشین تولید جنگجویان این چنینی درپاکستان همیشه کار می کند. اما خطر جنگ هیچ گاه به آنسوی سرحد برده نشده؛ هیچ کسی نگذاشته چنین شود؛ دولت های پشتونی این سوی سرحد، با ازبک وهزاره و تاجک یخن به یخن است. امریکا هم نمی گذاشت.

ازین پس چی می شود؟ می توانم بگویم که طالبان و پاکستان باید منتظر یک ضد حملۀ گسترده و چند طرفه از سوی محورهای اطلاعاتی رقیب باشند. سوال بعدی این است که آیا نیروهای طالبان، بعد ازین بخشی از نیروهای محلی امریکا و ناتو خواهند بود یا آن که مخارج آنان تنها به دوش پاکستان می افتد. درهر دوحالت، جبهه مقاومت ملی افغانستان فراگیرخواهد شد. نسل نو، روحیۀ قدرتمندی درطالب کوبی وضدیت با این ماشین کشتار دارند. مشکل دیگر این است که دولت غنی به نام جمهوری، راه را بند انداخته. هم خودش طالب است و هم ضد طالب. درنتیجه، هم هدف جنگی برای طالبان است وهم دست مقاومت گران دریخنش است. این باید سقوط کند تا راه صاف شود که ما باید چی کنیم.