-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۰ اردیبهشت ۱۲, یکشنبه

«سرود تسلیمی» به طالبان از همه جا بلند است


رو براداری از روزنامه راه مدنیت - جنیدالله عینی

عنوان اصلی این است: نخبه‌ها؛ ابزار موثر برای دشمن؟



گروه طالبان باتمام توان و با به‌کارگیری قدرت سخت در برابر ساختار فعلی و ارزش‌های دموکراتیک می‌جنگند و نظامیان دلاورانه به ویرانگری و خشونت‌آفرینی آن‌ها پاسخ می‌دهند.

طالبان می‌دانند که از طریق جنگ گرم و آتش‌افروزی برندۀ میدان نمی‌شوند، اما خوب تشخیص داده‌اند عواملی وجود دارد که به صورت نرم؛ عمر نظام را کمتر و نهادهای امنیتی و نظامی را ضعیف‌تر می‌کنند.

از همین رو جبهۀ مخالفت با نظام جمهوری را زیر نام بیزاری از فساد گسترده و انحصارِ ثروت و قدرت، مبارزه با تخلف، تقلب، دروغ‌گویی، قوم‌گرایی و تلاش برای تحقق عدالت اجتماعی با استفاده از ابزار تبلیغاتی، گرم نگه می‌دارند.

 با این رویکرد، روحیۀ نیروهای صفوف دفاعی که عمدتا بی‌سواد و یا کم‌ سواد‌ند را تضعیف می‌نمایند و از جانب دیگر انگیزۀ دفاعِ مردم از نظام را به‌ شدت کاهش می‌دهند. سربازی که در خط نخست نبرد یک تلیفون هوشمند دارد و به شبکه‌های اجتماعی و وسایل اطلاعات گروهی دسترسی، وقتی وارد شبکۀ محبوب خویش می‌شود چیزی غیر از کشتار هم‌سنگرانش و پیروزی‌های چشم‌گیر دشمن نمی‌یابد. به دلیل اینکه انسان است و جانش را دوست دارد، ترجیح می‌دهد بدون شلیک یک گلوله به سوی دشمن، سنگر و جنگ‌افزارش را به دشمن تسلیم کند و با فرار از سنگر جانش را نجات بدهد.

شما شبکه‌های اجتماعی را ببینید. تصور می‌کنید که کلیت جامعه علیه این نظام قرار گرفته است و مردم با دل ناخوش و ناخواسته برای استقبال از طالب «سرود تسلیمی» می‌خوانند.

مسلم است که به وجود آمدن چنین فضایی از یک طرف نتیجۀ پالیسی‌های نادرست و ضعف مدیریتی مالکان و‌کارگزاران دولت است و از جانب دیگر به یقین در عقب وضعیت موجود سیاست رسانه‌یی شبکه‌های استخبارات بیرونی قرار دارد.

نگارنده قصد دفاع از ناکاره‌گی و سیاست‌های ناکام و چه‌بسا زیان‌بار و خطرناک حکومت را ندارد، اما فعالان شبکه‌های اجتماعی و برخی رسانه‌های دیداری و شنیداری برای اینکه از کارگزاران نظام فعلی ناراض‌اند در تبلیغ به نفع طالبان خوبتر و موثرتر از شبکه‌های متعلق به امارت اسلامی عمل می‌کنند و تداوم این وضع بی‌گمان حکومت را فلج خواهد کرد.

 اصلاح نظام فعلی و گذر از پارتی‌بازی‌های منفعت‌محورِ حکومت از ضروریات اجتناب‌ناپذیر است؛ اما برای مقابله با دشمن و حفظ ارزش‌های مدرن؛ سقوط دادن نظام فعلی که محصول خون‌ریزی و ‌کار و پیکار حداقل دو نسل افغانستان است، کار مصلحت‌اندیشانه نیست.

نهایت ساده‌لوحی است اگر تصور کنیم که شارلاتان‌های رسانه‌یی و قهرمانانِ روز عافیت، در مقابل طالب مقاومت می‌کنند و مردم را بسیج می‌سازند. این خوش‌خیالی ما را با پاهای خود به کام اژدهای مرگ و زوال می‌برد.

برای عینی‌تر کردن بحث یادآوری می‌کنم آن‌ها که نمی‌توانند یک خیمه را برای تجلیل از یک ارزش تاریخی فتح کنند؛ هیچ‌گاه قادر نخواهند شد که صد نفر را علیه گروه طالب بسیج کنند. با لندکروزرهای زرهی و داشتن لشکری از بلی‌گویان مزدبگیر و رجزخوانی‌ها و نمایش‌های رسانه‌یی، نمی‌توان با طالب مقابله  کرد.

در بحث و تبصره‌های فعالان شبکه‌های اجتماعی دیده می‌شود عده‌‌یی تصور می‌کنند طالبان بهتر از حاکمان فعلی‌اند. این تصور یک‌جانبه و نهایت خوش‌بینانه است، زیرا مردمی که به‌جز آرامش و یک لقمه نان دغدغۀ دیگری ندارند به همان پیمانه که طالب را می‌شناسند دزدان فرصت‌های تاریخی را نیز می‌شناسند و از آن‌چه در انتظارشان است با بی‌تفاوتی استقبال می‌کنند.

مردم؛ به ویژه مردم شمال و شمال‌ شرقِ کشور طالب را از بنیاد می‌شناسند و به آن‌ها روی‌خوش نشان نمی‌دهند اما دیگر طالبان پشتون و پاکستانی از کندهار و هلمند برای فتح فاریاب، بدخشان، تخار، بلخ و پنجشیر نمی‌آیند که با تحریک مسایل قومی و زبانی سنگر و سدی در برابر آن‌ها ایجاد گردد؛ این بار ولایت‌هایی که قبلا علیه طالب مقاومت کرده‌اند توسط فرزندان اصیل خودشان که برای ملا هیبت‌الله و ارزش‌های طالبانی سرسپرده‌تر از یک طالب قندهاری و هلمندی و زابلی‌اند فتح می‌گردد.


من فکر می‌کنم در شرایط حساس فعلی باید قبل از اینکه به فکر اصلاح‌ و کارآمد‌سازی ساختار فعلی باشیم، تلاش جدی و دغدغه اصلی ما حمایت از نظام در مقابل طالبان باشد.


 من باورمندم که بیرون از نظام فعلی هیچ نیرویی، توانایی مقاومت در برابر هیولای طالبان را ندارد. خارج از محوریت نظام، کوبیدنِ طبل دفاع از مردم و کشور چیزی بیشتر از یک شعار فریبنده و میان‌تهی نیست.


مترسک‌های سیاسی قارون‌صفت حوزه‌های مقاومت‌های خیالی با ایجاد ده‌ها پایگاه جعلی انترنتی و استخدام صدها جوان درس‌خواندۀ بیکار برای حفظ منفعت شخصی و خانواد‌گی خود مبارزه می‌کنند. این قهرمانان کذایی با شکم‌های ورم‌کرده دیگر به کوه‌ها برنمی‌گردند و با تبلیغات در شبکه‌های مجازی و فضاسازی قهرمانانه برای خود بازاریابی می‌کنند.


من فکر می‌کنم بقای ما و نگهداری دست‌آوردهای بیست‌ساله و حفظ ارزش‌های مدرن و مدنی در حمایت از کلیت نظام جمهوری اسلامی افغانستان نهفته است. بیایید فریب سیاست‌مداران اغواگر و دکاندارن ماهر را نخوریم و هوشمندانه در کنار نیروهای امنیتی و دفاعی کشور بایستیم. دکانداران سیاسی با پاسپورت‌های سیاسی و تجارتی خویش فرار می‌کنند و ما قربانی اصلی در این جهنم خواهیم بود