-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۰ تیر ۷, دوشنبه

بعد ازولسوالی ها/ نوبت بنادر و شهرها است


امرالله صالح برای خودش مسکن تولید می کند. حکومت اشرف غنی، حکومت مرده است؛ تاریخ مصرفش سپری شده است.



 برخی که از پیشتازی طالبان درگرفتن ولسوالی ها و شهرک ها نگران شده اند، پیوسته صدا می زنند که رهبران مقاومت چرا خاموش اند!؟ این طور پیداست که سیاسیون مقاومت که درهفت سال حاکمیت غنی، به انحاء مختلف، کم بینی وتوهین شده اند، حاضر به دفاع از حکومت اشرف غنی نیستند؛ و مایل اند صحنۀ چپه شدن دیوار کهنۀ غنی آباد را شاهد باشند. آن ها درتعامل های جداگانه، با کشورهای منطقه از جمله پاکستان و امریکا درتفاهم قرار دارند. علت شکل نه گرفتن «اجماع سیاسی» درکابل نیز همین است.

تا زمانی که تبلیغات کنفرانس استانبول گرم بود، ایرانی ها با کل روند و محوریت ترکیه مخالف بوده و پیوسته عنوان می کردند که بازیگران، ایران را درپس کوچۀ قضایا نگهداشته اند؛ نتیجه آن شد که ایرانی ها به همکاری روسیه، درهم گرایی با طالبان ترکیه را به انزوا برده است. کنار زدن ترکیه از تسلط بر میدان هوایی کابل درنتیجۀ همین دادوستد ها بود.

بنا برین، حکومت کابل یک حکومت مرده است. این حکومت درفیصله های عقب صحنه، تاریخ مصرفش گذشته است. امرالله صالح دریک تقلای بازی با کلمات، سفر تحمیلی و خود خواستۀ گروه ارگ به امریکا را طوری ترسیم کرده که گویی اشرف غنی، بایدن را به حضور پذیرفته یا بایدن از پوتین یا رئیس جمهور چین پذیرایی کرده است. چنین نیست. از قواره بایدن درمقابل سه نفرآمده از افغانستان کراهت می بارید و هیچ لطف و جذبه یی درسیمایش مشهود نبود. بایدن گروه ارگ را نه درتالار بیضوی کاخ سفید بلکه دریک اتاق فرعی درحاشیه همان دهلیز نیم ساعت به حضور پذیرفت. 

گذشته ازین، بایدن و دیگران سران کاخ سفید، هرآن چه را که درمحضر مسافران کابلی ابراز داشتند، همان احادیثی بود که دربیست سال گفته اند و هیچ نکته یی تازه درآن دیده نمی شد. امریکا نمی داند که غنی و امرالله درحق انتخابات، بیت المال، کشتارهای اپراتیفی و برچسب زدن مسوولیت آن به طالبان و... چه ها که نکرده اند؟

جالب این است که بایدن در سیمای مهمانان تحمیلی، گرد وغبار از دست دادن 70 ولسوالی را به چشم می دید و لحن التماس آمیز آنان خبراز خسته گی و درمانده گی می داد.

حال این سوال مطرح است: تا اعلام موعد خروج کامل قوای خارجی که به زودی فرا می رسد، آیا طالبان در ولسوالی ها و حواشی کلان شهر ها متوقف می مانند یا آن که کمپاین فتح بندر ها و سپس شهر ها شروع می شود؟