-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۰ خرداد ۱۳, پنجشنبه

عدالت، بدون جنگ دایمی با شر وشناعت به دست نمی آید

 

درافغانستان، بعد ازین هیچ چیزی به رنگ و روال گذشته وجود ندارد. بهترین مثال: این آدم هایی بی دفاع و غیرمسلح، تحصیل یافته و خوش نیت به فردای افغانستان، از سوی حکومت اشرف غنی درخیمه اعتراضی چهار راهی زنبق گلوله باران و حتی زیرچرخ تانک ها شدند. 
درهمان زمان، شبکه های اجتماعی پر بود از جشن و پایکوبی و استقبال از کشتار این ها. اکثرکسان، کی ها بودند؟ شما به گوگل بروید؛ سری بزنید. اکثریت استقبال کننده گان، چهره های به ظاهرمحترم، وطن دوست، افغان دوست، مترقی، تحصیل یافته، خلقی، پرچمی، قوم گرا و افراطیون مدنی بودند. 

عدۀ زیادی ازین رکاب داران تبلیغاتی کشتار ظالمانه را من به طریقی می شناسم؛ تا امروز درین باره می اندیشم که چرا این ها چشمان وجدان خود را تیره کرده، تابع جنون وجنایت شدند؛ به قوم گرایی شنیع گرفتار شدند؟

بعد از حلاجی بسیار به این نتیجه رسیدم که این نحلۀ ارجل، بسیار بسیار و بسیار، از ظهور دوبارۀ جنبش مقاومت با شکل وماهیت شورای نظار، دروحشت اند. خیلی وحشت ونفرت دارند. به این دلیل ساده، که شورای نظارآن زمان، به تاریخ یک سویه اختتام بخشید. به حدی وحشت دارند که حتی به وجدان وقضاوت های بشری خویش آب دهان انداختند و برشیطان رجیم احساسات منحرف خویش رحمت فرستادند. من با این یادداشت می خواهم بی طرفانه نتیجه بگیرم که:
ذهنیت استدادی، موروثی، تلقین زده، کم سواد و معتاد به عادات ذهنی نکبت بار، فقط و فقط می تواند با مبارزۀ کامل، پیگیر، مدنی و نظامی تغییر کند. عدالت بدون نبرد هوشمندانه نخواهد آمد.