-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۰ خرداد ۱۶, یکشنبه

کابوس «افغانی» پاکستان

 امریکا با خروج خود، بعد از 20 سال، راه رخنه و انتقال جنگ به پاکستان را باز کرد. 

 امریکا با خشمی خاموش و تلخ، به تخلیۀ فزیکی قوای عظیم درافغانستان مجبور ساخته شد. این تحول نتیجۀ فشارهای مداوم سخت و نرم روسیه، چین، پاکستان و ایران بود. به زودی اعلام خبر ختم حضور نیروهای غربی اعلام می شود. تصویر بعد از خروج درذهنیت ها، پاکستان را ترسانده است.

عمران خان درمصاحبه با رویترز خبر داد که به منظور جلوگیری از وقوع «جنگ داخلی» درافغانستان اسلام آباد در بهترین سطح تلاش دارد که پیش از ترک نیروهای آمریکایی، به یک توافق سیاسی دست پیدا کند. او حتی از انصراف آن کشور از راهبرد «عمق استراتیژیک» سخن گفته است.

تعبیر این سخن آن است که پاکستان دو باره درمیدان جنگ تنها می ماند و چشم انداز مأمول برای نظامیان پاکستان خیلی تیره و تار است. امریکا در20 سال تمام، یگانه نیرویی بود که از انتقال جنگ گردشی نا منظم درافغانستان به خاک پاکستان جلوگیری کرد. دلیل این ممانعت، پروژه سازی برای انتقال همین نوع جنگ، ازبستر شمال افغانستان به سوی آسیای میانه بود که به اثر فشار متحدانۀ چین و روسیه جمع ایران به جایی نه رسید و درین مدت، زخم هایی که پاکستان به امریکا زد، مزۀ شکست را به کام امریکا نشاند.

 حال که پروسۀ «خروج» رو به پایان است، از زخم های که پاکستان بر پیکر امریکا و ناتو زده، هنوز خون می چکد. قدرت های غربی جا عوض کردند و اینک پاکستان با موج دو طرفۀ جنگ مواجه است. آسیب پذیری پاکستان از صدمات روزانۀ جنگ افغانستان افزایش می یابد و هسته های قدرتمند عملیاتی هند و ایران، قادرخواهند بود به مرور زمان موج سنگین آتش را به خاک پاکستان صادر کنند. همان گونه که مرزهای افغانستان باز و غیرقابل دفاع است، ایالت شمال غربی ( پشتونخوا) و بلوچستان نیز بدون دیوار امنیتی پایدار است. 

جنگ داخلی درافغانستان پس از عزیمت قوای خارجی تقریباً غیرقابل پرهیز است؛ اما برای افغانستان آیا این «جنگ داخلی» است؟ این جنگ، برای مردم افغانستان، جنگ دفاعی برای صیانت هستی دربرابر لشکرنیابتی افغانی الاصل آی اس آی است. افغانستان برای بقای خود می جنگد، نه برضد خودش. طالب، «خودش» نیست؛ مال پاکستان است.