-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۰ خرداد ۲۳, یکشنبه

وارخطایی درارگ بالا گرفته است


شرط اشرف غنی به مارشال دوستم از زبان استاد عطا، برارادۀ جنبش ملی برای یکسره سازی کار بربریت نیابتی اثری نخواهد داد. 

 



همزمان با نشانه های تغییر سرنوشت جنگ در شمال، و بازگشت موج نبرد ها به زیان بربریت طالبان، عطامحمد نور، متولی شاخۀ انشعابی جمیعت اسلامی اطلاعیه داده است که با مارشال دوستم و محمد محقق طبق یک «پالیسی روشن» بدون شکل‌دهی حکومت «ملوک‌الطوایفی» برای دفاع از افغانستان تلاش کند. اولویت دفاع از خانۀ خود را فراموش کرده و دنبال «پالیسی روشن» است.

ایشان، بدین وسیله، شرط و شروط اشرف غنی و شرکاء را به مارشال دوستم اعلام نمود. عجبا! به جای شروع فوری دفاع و جنگ دربرابر دشمن، به جای شرط گذاری به دشمن، به مارشال دوستم شرط می گذارند! 

این درحالی است که محقق و شخص استاد عطا از وفاداران جمهوری شکست خوردۀ سه نفره می باشند. استاد عطا تا حال مُهر برلب زده بود تا آن که اشارتی از ارگ رسید. ارگ طبق معاهده یی نهانی از پیش خزیدن دسته جات تروریستی بیمناک نیست؛ از شکست طالبان دربرابر لشکرهای داوطلب و قدرت رزمی و سپس فراگیری محبوبیت سیاسی دوستم ترس دارد. وجهه مشترک استاد عطا و اشرف غنی درهمین جاست. 

عطامحمد نور افاده داده است که با مارشال دوستم مشکل ندارد. ترجمۀ پیامش این است: با دق الباب طالبان به دروازه های شهر ها از جمله اقامت گاه شخص استاد عطا که مشکلی ندارد؛ با دوستم هم «مشکل» وجود ندارد. این چه نوع موضع گیری  است؟! وی سپس مشکل را در یادداشتی که روز شنبه، بیست‌ودوم جوزا، در صفحه‌ فیس‌بوکش نشر کرد، برملا می کند: 

«مارشال دوستم حق دارد تجهیزات و امکاناتی را که از برخی کشورها به دست آورده است، به نمایش بگذارد و از آن در دفاع از وطن استفاده کند. اما ما به دفاع جمعی و بسیج کلان نیاز داریم.»

تا کنون از «بسیج ودفاع جمعی» حرف وحدیثی درمیان نبود. حالا که جبهۀ بزرگ مردمی در شمال درحال تشکل است، استاد عطا با عجله وارد میدان شده تا از تحولات پس نماند.

 «مشکل» نخست او، دکتاتورمعلول ارگ ( اشرف غنی) است که باید «اجازه!» تکان خوردن بدهد؛ «مشکل» دومی؛ از گسترش نفوذ نظامی و سیاسی مارشال درصورت درهم کوبی طالبان است. نام پریشانی خویش را «ملوک الطوایفی» گذاشته؛ عین همان اصطلاحی که از غنی وام گرفته است. او می گوید: «میدان فیس‌بوک، میدان نبرد نیست.»؛ اتفاقاً برعکس است. این شبکه اجتماعی است که با پرتونگاری دقیق، همه چیز را سبک وسنگین می کند. هیچ چیزی از جمله جنگ ونبرد خیالی با طالبان از نظر ها پنهان نمی ماند. چنانی که بازتاب مقاومت یک تنۀ جنبش ملی درشمال درکوبیدن بربریت بدوی، از ورای شبکه های ارتباطی مجازی، قلب مردم را به شور آورده است.