-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۰ خرداد ۲۶, چهارشنبه

رابطه جنگ مارشال دوستم با جنگ قدرت های منطقه

ایران وهند، هرگز اجازه نخواهند داد که ترکیه درافغانستان دست بالا داشته باشد.

عطا محمد نور برای «هم آهنگی جنگ» با مارشال دوستم برای پاسداری از شما، چشم به اجازۀ اشرف غنی دوخته است.

حاجی محمد محقق برای «هم آهنگی جنگ» با مارشال دوستم درشمال، منتظر ترحم و دستور غنی است. 

مارشال دوستم، والی فرمایشی غنی را از شمال بیرون کرد و دربرابر هجوم چند مسیره طالبان، به قوت مردم خود تکیه کرد تا قوای حکومتی که از همه جا عقب نشینی کرده بودند؛ کم کم دو باره به صحنه باز آمدند. آیا شما فکر می کنید که قوای امنیتی تحت فرمان اشرف غنی واقعاً با مارشال دوستم شانه به شانه تا آخر می جنگد؟ اگر می جنگید، به دستور مرکز، پایگاه ها و زراد خانه های اردوی و پلیس همراه با همه ای پرسونل آن را به طالبان تحویل نمی داد.

اشرف غنی «سرقوماندان» خود خواندۀ قوای مسلح، با کدام فرمانده میدان جنگ درتماس است؟ با مارشال دوستم؟ هرگز! حتی  اخبار سرکوب و ضد حمله مارشال دوستم درهمه ای رسانه های دولتی تحریم است. جمهوری سه نفره، درتاکتیک خودش حالا گیرمانده. تمامی مسیرها را به روی طالبان ناگهان گشوده بودند که بیایند و سیل آسا، بیخ و بنیاد مارشال دوستم و جنبش ملی را از شمال برکند؛ اما نتیجه معکوس بود. ایستاده گی صد ها هزار نفر درمحور جنبش ملی، پلان را خنثی کرد و هرگاه قوت های گریخته گی از پایگاه ها را دو باره به نام نیروهای کوماندو به آوردگاه اعزام نمی کردند، دوستم لشکرهای مردمی خود را در سراسر مناطق مفتوحه به طور مستقل مستقر می کرد و تسلط جمهوری سه نفره در آن مناطق استراتیژیک به صفر می رسید.

حال باید  منتظر بود که سفارت های هند و ایران درکابل به ارکان جمهوری چه دستوراتی می دهند؟ ایران و هند موفق به الغای برگزاری کنفرانس استانبول شدند. ایران و هند درجنگ شمال، نیروهای تحت الحمایه دولتی وغیردولتی خود را تحت شرایط خاصی که منافع ملی آنان را محفوظ بدارد؛ اجازه می دهند که درهم آهنگی با قوت های مارشال دوستم که از پشتیبانی قاطع ترکیه و ازبکستان بهره مند است؛ موازنۀ وضعیت را نگهدارند.

تا اکنون، همه نشانه ها حکایه از آن دارند که بازیگران منطقه به یک «اجماع» نه رسیده اند تا به «اجماع داخلی» زمینه فراهم شود. ایران، قطعاً اجازه نخواهد داد که ترکیه، مانند جنگ درآذربائیجان، درنقش قادرمتعال میدان جنگ تبدیل شود. متأسفانه واقعیاتی که ما درآن گرفتاریم، ریشه درجنگ و رقابت دیگران دارد. با این حال، جنگ مارشال با نیروهای سیاه ارتجاع درشمال، یک جنگ مقدس است. جنگ برای عدالت و رهایی وطن از بدویت وحشتناک طالبی است که نه به افغانستان تعلق دارند؛ نه به پاکستان. مغز شویی شده و در میدان ایلا شده اند.