-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۰ تیر ۱۰, پنجشنبه

راه حل در کابل است، نه واشنگتن!

موضع گیری ایران برضد توافق نامه طالب - امریکا واضح تر می شود.

نویسنده: دکتر خدایار سعید وزیری (کارشناس مسائل بین‌المللی)

نشراول دردپلوماسی ایرانی



 توافقنامه‌ سراسر مغایر با اصول و قواعد حقوق بین‌الملل که ایالات متحده با گروه طالبان تحت عنوان توافقنامه‌ صلح منعقد کرده، نه تنها به صلحی منجر نشده که گروه طالبان را به عنوان بازیگری اصلی در سپهر سیاسی افغانستان مطرح ساخته است! امری که می‌توان حداقل بخشی از دلایل وقوع آن را نتیجه عملکرد ضعیف دولت افغانستان و موارد پیشتر ذکر شده دانست. 

توافقنامه‌ صلح ایالات متحده با طالبان، آن هم در شرایطی که دولت مرکزی افغانستان به عنوان دولتی مستقل و نه تحت الحمایه مشغول به اداره کشور است، دخالتی مستقیم، صریح و غیرقانونی در امور داخلی افغانستان محسوب می‌شود که قطعا نه تنها صلحی را برای ملت افغانستان به ارمغان نیاورده و در آینده نیز نخواهد آورد، بلکه سبب جری‌تر شدن گروه طالبان در انجام حملات خود و مشروع نشان دادن خود در میان حامیانش خواهد شد. چنانکه از زمان امضای این توافق تا امروز نیز همواره شاهد گسترش نزاع و درگیری‌ها و حملات تروریستی به مردم بی‌گناه و مراکز دولتی و نظامی افغانستان بوده‌ایم و به هیچ وجه منتهی به مذاکرات واقعی و روبه جلوی بین‌الافغانی که بهانه این توافق معرفی می‌شد نبوده‌ایم.

از طرف دیگر یک نکته مهم در این توافقنامه آن است که در جای‌جای آن بارها این عبارت تکرار شده که «امارت اسلامی طالبان که توسط ایالات متحده به‌عنوان دولت شناخته نمی‌شود و به‌عنوان طالبان شناخته می‌شود» بدان معناست که طالبان خود را طبق این توافق دولت افغانستان می‌شناسد در حالی که ایالات متحده در همین توافق تأکید دارد آن را به این عنوان نمی‌شناسد و صرفا به نام گروه طالبان می‌شناسد! و از سوی دیگر علی‌رغم اینکه ایالات متحده بارها تأکید کرده که طالبان را به‌عنوان امارت اسلامی افغانستان به رسمیت نمی‌شناسد، اما تعهداتی که از آن گرفته، به نحوی است که گویی طالبان را به‌صورت دوفاکتو به عنوان دولت افغانستان شناسایی کرده است. چرا که اولاً طالبان در این توافق متعهد شده است علاوه بر آنکه خود از خاک افغانستان برای تهدید منافع ایالات متحده استفاده نکند بلکه نسبت به جلوگیری از استفاده سایر اشخاص و گروه‌ها از خاک افغانستان علیه منافع آمریکا نیز اقدام کند؛ امری که در شرایطی که افغانستان دارای دولت رسمی و به رسمیت شناخته شده است، در صلاحیت این دولت است و نه یک گروه شبه نظامی و غیرقانونی.

در چنین شرایطی و با توجه به این رویکرد ایالات متحده که بخش مهمی از آن در نتیجه شناخت دولت افغانستان به عنوان نماینده اقلیتی از مردم این کشور بوده است، دولت افغانستان و سران سیاسی آن پیش از آنکه دست یاری و کمک‌خواهی به سوی کاخ سفید دراز کنند، باید اختلافات داخلی میان خود را حل و فصل کرده و به سرعت تلاش کنند که از دولتی حداقلی به دولتی فراگیر بدل شوند که همه اقوام و گروه‌ها بتوانند آن را نماینده‌ خود بدانند و قطعا تنها در چنین شرایطی خواهد بود که گروهی چون طالبان نخواهد توانست با جنگ و تروریسم، اقتدار دولت مرکزی را به چالش بکشد.