-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۰ تیر ۲۵, جمعه

آیا تهدید پاکستان حقیقت داشت؟

چه دلیلی دارد که ادعای فیس بوکی امرالله صالح از سوی دفترمطبوعاتی ارگ تا کنون تایید رسمی نشده است؟

« تهدید مستقیم» یک دولت علیه یک دولت دیگر، مسأله یی عادی نیست که رهبری کشورِ تهدید شونده، درواکنش به آن «رسماً» خاموشی اختیار کند. کاری که ارگ کابل کرد. ثانیاً در عملیات بازپس گیری بندرگاه سپین بولدک، کدام عمل نظامی از سوی پاکستان، در زمین وهوا دیده نه شد. پس این چه نوع تهدید بود که حتی یک کنده درخت هم دم راه اردوی ملی قرار داده نشد و صد ها طالب، هلاک، زخمی و اسیر شدند؟

گزارش هایی وجود دارد که ادعای امرالله صالح مبنی بر تهدید مستقیم قوای هوایی پاکستان به دولت افغانستان را زیر پرسش می برد. اطلاع صرفاً مکالمات قوای مرزی پاکستان درمیان خود شان، احتمالاً از مرجع دیگری دراختیار وی قرار داده شده است. میادین جنگ افغانستان در صدها منطقه در داخل قلمرو کشور نشان می دهد که پاکستان، نیازی به عمل مستقیم نظامی درافغانستان ندارد و درچنین فضای حساسی که دپلوماسی و جنگ - هردو- به نفع راهبرد پاکستان پیش می روند؛ خودش را از نظرسیاسی زیرضربه قرار دهد.

 بازی های پیچیده یی در اطراف قندهار همان طوری که در بدخشان در جریان است که بیشتر خصلت نبرد منطقه یی دارد. تجربۀ دست کم پنجاه سال اخیر - شروع از ریاست جمهوری داوود خان- مظهر این امر است که اشتعال جنگ مستقیم بین افغانستان و اردوی پاکستان، بخشی از تلاش های حلقات منطقه یی از جمله هند بوده است. گویا طوری سنجیده شده است که کشیدن پای اردوی پاکستان درتصادم با اردوی هوایی و زمینی افغانستان، افزون برین که برموقعیت و تلاش های دپلوماتیک پاکستان ضربت سختی وارد خواهد کرد؛ پاکستان را با درد سرهای تمام نشدنی مواجه خواهد کرد. 

پاکستان با افغانستان مستقیم سرجنگ ندارد. هم اکنون لشکر نیابتی آن کشور ( طالبان ودیگردسته جات دهشت افگن) حدود هفتاد درصد قلمرو افغانستان را زیر تسلط خود دارند.