-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۰ مرداد ۱, جمعه

«دیورند» نقطه ضعف پاکستان نیست/ روسیاهی افغانستان است

 

امرالله صالح عکسی از سال 1971 را نشر کرده که جنرال نیازی پاکستان « سند تسلیمی» به اردوی هند را امضاء می کند. امرالله سپس نوشته است: ما چنین سند ننگین در تاریخ خویش نداریم و هرگز نخواهیم داشت. 

آدم هرچه را به دلایلی شخصی یا سیاسی از چشم بیاندازد، درمسایل تاریخی نمی تواند از حقیقت اغماض کند. وی این سخنان را درحالی می گوید که داروغه های نیابتی پاکستان درچند کیلومتری ارگ و خانۀ خودش پرسه می زنند!

ذبیح الله مجاهد، سخنگوی لشکرنیابتی همین دیروز به اسپوتنیک گفت: ما حدود ۹۰٪ مرز افغانستان با کشورهای همسایه را کنترل می‌کنیم. پس چی ماند؟ دفاع از تخار، جوزجان، شیرخان بندر، بندرگاه اسلام قلعه، تورغندی و نجراب مهم است تا نشر یک عکس بی ارزش پنجاه سال پیش؟

ذبیح الله مجاهد یا همان حاجی اسماعیل اصلی گفت: مرزهای افغانستان با تاجیکستان ، ازبکستان ، ترکمنستان ، ایران - حدود ۹۰٪ مرزها تحت کنترل ما است ...

بگذریم.

اما درتاریخ افغانستان سه سند ننگین و برجسته قید شده است. سند تسلیمی شاه شجاع سدوزایی، معاهدۀ گندمک به وسیلۀ امیرمحمد یعقوب خان و بی ننگی نامۀ موسوم به « دیورند» که میراث بانی افغانستان نوین است. 

افغانستان که تا امروز در خون بی عدالتی، تنگنای جغرافیایی و بیچاره گی نهادینه شده، شط می زند، از برکت همین سه معاهداتی است که صالح آن را از برگۀ پندار خود زدوده؛ اما دربایگانی های هند بریتانیایی، موزیم سلطنتی بریتانیا و حتی درتحویل خانه وزارت خارجۀ افغانستان هم یگان کاپی آن موجود می باشد. حال امرالله توضیح دهد که « حس انزجار» عمومی نسبت به پاکستان از کجا می آید؟ موضع گیری های حکمای افغانستان در هفتاد وچهار اخیرنسبت به پاکستان، که منافع و مدنیت افغانستان را به انهدام کشاند و داستانش هنوز نا تمام است؛ همین گونه آبکی و هوایی بوده است. 

معاهدات امضاء شده از جمله « دیورند» نقطه ضعف پاکستان نیست؛ زخم های درونی زعامت این سوی سرحد است که هنوز مایل به مداوای جراحات خود نیست.