-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۰ مرداد ۴, دوشنبه

اگرمصالحه هم شود، داعش می آید!

دکترسمیع حامد 

«حتا اگر طالب مصالحه کند «داعش»  جای آن را میگیرد.  میدان های جنگ نیابتی مشخصتر شده اند.  حلقاتی در حکومت قدرت را انحصار کرده اند و زمینه ی این انحصار را همانهایی فراهم کرده اند که در ظاهر ضد این استبداد هستند.  رهبران سیاسی به فکر فایده ی همین لحظه ی خود هستند و حتا زیان آینده ی خود را یا تشخیص نمیدهند یا در اندیشه اش نیستند.  فقر و ناامیدی فراگیرتر شده است.  

اماااا... کی باید این وضعیت را تغییر دهد؟ آیا باید منفعلانه بنشینیم و ببینیم سیلاب دیگران ما را کجا میبرد؟ آیا به دلیل این که ممکن است چوب سوخت دیگران شویم باید از میدان کنار برویم؟ 

هرکس حق دارد هر گونه که فکر میکند عمل کند اما: 

یک: نباید دچار این پندار شد که مبارزه ی ما حتمی در طول حیات ما نتیجه دهد و این نتیجه هم پررنگ باشد.  از یک پست فیسبوکی راهبردی (نه دل یخ کننده و نق نقی) که یک هموطن ما دور از وطن مینویسد تا پیکار سیاسی ابتدایی جوانان در وطن؛ میتواند راهگشا باشد.  

دو: اگر هزار دلیل برای علت های جنگ و جهل و جنون کنونی بیاوریم؛ یکی از علت ها ی دوام این وضعیت خونین خاموشی و فراموشی سیاسی خود ما خواهد بود.  

سه: سخن گفتن از مبارزه «انقلابیگری» نیست؛ ناگزیری است... ضرورت و مجبوریت است.  همه که نمیتوانند فرار کنند یا خود را کنار بکشد(هرکه میتواند حق دارد).  آنهایی که میمانند خواهی نخواهی درگیر میشوند.  

مهم نیست در وطن هستیم یا بیرون از کشور؛ مهم این است که مبارزه ی راهبردی کنیم.  این درست است که در وطن زمینه نبود و هزار و یک مشکل است اما سیاسیون و مدنی هایی که بیرون از کشور استند چه کرده اند؟ نمیتوانستند جریان های سیاسی راه اندازند و لابیگری و کار سیاسی جهانی کنند؟ نمیتوانستد مسایلی را به گونه ی ستراتیژیک مطرح کنند که زمینه ی طرح آن در افغانستان مشکلزا است؟ آیا باید مدنی های ما در بیرون نیز همان کاری را انجام دهند که در وطن  میکردند(تظاهرات و شعاردادن)؟

پ. ن: گزینه ی نیم فاصله را اکنون ندارم!»