-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۰ شهریور ۴, پنجشنبه

افغانستان مان را پس می گیریم!

 مذاکره با طالب به قول کابلیان خسته، «قصه مفت» است. 

از نظر هردو جانب، دپلوماسی گذرا است.  وقتی با یک عنصررباتیک و مغز شویی شده مذاکره دارید، درواقع با سازنده و صاحبان آن طرف هستید. مردم افغانستان لابد نبرد تاریخی خود را طور دیگری تعریف می کنند. هزارسال است که جنگ، از افغانستان به شبه قاره رفته است؛ فقط چهل سال است که دریای جنگی طالب از مسیر معکوس می آید؛ شناوری برخلاف مسیر؛ خلاف مسیر، با اجندایی ظالمانه، تا کجا می رود؟

اداره کننده های طالبان در راولپندی شاید/ حتماً حساب و کتاب خود را کرده باشند که بعد از ختم پروسۀ انتقال ده ها هزار نفر از سوی امریکا و اتحادیه اروپا، چی اتفاقی خواهد افتاد.  تشکیل دولت مشترک و «همه شمول» و... کُد های تاکتیکی اند که هیچ گاه به منزل واقعیت نمی رسند. بین جبهه مقاومت ملی برای آزادی افغانستان و طالبان به عنوان پیشمرگان استخباراتی فرامرزی، هیچ وجه مشترکی وجود ندارد که بتوان با جمع بندی آن به یک نتیجه یی خوش بینانه رسید. 

اصل قضیه این است که کشور چی گونه دو باره از اشغال پاکستان رهایی یابد. جنگ بزرگ میهنی به محوریت سنگرستان پنجشیر براساس همین داهیه بنا یافته است. با آمدن طالبان، چهره کابل و کلان شهر ها همچو فیلم های کهنۀ سیاه و سفید و لرزان معلوم می شود. طالب، دیر یا زود جا خالی کرده و به سرحدات تارانده می شود. روح افغانستان نا آرام است و ارادۀ ملی به کار است تا به حداقل آرامش قبلی برسد. قلب های افغانستان، خونین، تپشناک، و انباشته از نا امیدی و دلهره، به سراسر جهان تقسیم شده روان است. خورشید امید، تنها از جایی طلوع کرده است که در آن جا مردی به قامت اعصار وزمانه ها و تلاش های انسان برای رسیدن به عدالت و نجات افغانستان خوابیده است.

احمد مسعود، تجسم زندۀ آن روح بزرگ، ایستاده  بر سر بزنگاه،  لنگر روح کل افغانستان بروی سنگینی می کند. زبده ترین رزمنده گان جوان و بلند انگیزه، « با دست های سرخ گره خورده با تفنگ» صف آراسته اند. عملیۀ بازپس گیری افغانستان، حوصله شکن و خونین است. همیشه چنین بوده است. راه دیگری نیست... مدنیت و زنده گی، درسراسر قلمرو اشغالی افغانستان صفر شده است. 

بگذارطالب، چشم بسته به هرجا بتازد؛ طالب، در بیست سال اخیر با جبهۀ مردمی نه جنگیده است. قوای بین المللی و حکومات کرزی و غنی، بین لشکرهای ضد طالب و طالبان حایل بودند و پیوسته طالبان را تنومند تر می ساختند. اکنون حایل شکسته شده است. مردم افغانستان با هم توافق می کنند تا با جنگ همه شمول و تاریخی، افغانستان را آزاد کنند.