-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۰ مرداد ۱۵, جمعه

چین، با ریسمان شبکه حقانی درچاه افغانستان پائین می شود



 نکات تازه یی از چشم انداز چین به افغانستان – برگردان از جناب فاروق فردا

دیلی بیست: چین امپراتوری جدیدیست که وارد قبرستان افغانستان می شود.




به قول روزنامه ی مذکور، چین همکار شبکه ی حقانی است افغانستان با خروج شتاب زده قوای امریکایی از جنگ قبیله ای می گذرد، چین در این حال قصد دارد "وارد عمل گردد"و " خلا را پر کند".

نویسنده یی به نام فضل حیدر در راپوری در روزنامه ی دیلی بیست Daily Beast به زبان انگلیسی می نویسد، که "پکن نمی تواند منتظر بماند تا ایالات متحده ی امریکا از راه دور شود".

پکن که امپراتوری چند نژادی را اداره می کند، چندان نگرانی ندارد که "افغانستان کوهستانی و محصور در خشکه اغلب قبرستان امپراتوری ها" نامیده می شود.


به قول نویسنده یراپور، ژانگ جیادونگ از دانشگاه فودان در روزنامه گلوبال تایمز حزب کمونیست چین می نویسد:

"چین در مقایسه با دیگر قدرت ها این توانایی را دارد که همچو کشور های دیگر، در افغانستان درگیر نشود."


اظهار نظر ژانگ در 6 جولای، گویای همه چیز است: "کشور های دیگر تلخ آموختند اما چین دردام افغانستان نمی افتد. 

او می نویسد ، بلی، چین در افغانستان دارای برخی مزایایی است که امپراتوری های دیگر از آن برخوردار نبودند. اما به نظر می رسد که چینی ها بیش از حد اعتماد بر نفس دارند.

چین از مدت ها پیش به دنبال کنترول افغانستان است. به عنوان یک نکته، چین آرزوی منابع طبیعی، به ویژه مس را در سر می پروراند. این کشور قرار داد سی ساله استخراج مس عینک را در دست دارد و به اورانیوم، لیتیوم و طلای افغانستان نیز چشم دوخته است.

دیلی بست می افزاید که چینایی ها هنوز در صدد به دست آوردن مواد معدنی در افغانستان هستند، اما جاه طلبی های آن ها اکنون شامل پیوند محکم کشورشان به طرح کمربند جاده و برنامه جهانی زیر ساخت های حمل و نقل می گردد.

تیم های برنامه ریز پکن به قول این روز نامه ، امیدوارند که شاهراه کابل - پشاوررا به پایه ی اکمال رسانند و پایتخت افغانستان را به دهلیز اقتصادی چین و پاکستان وصل کنند، شماری از پروژه های 62 بیلیون دالری وضع شده به شبکه های کمربند و جاده اختصاص یافته است.

دیلی بست از راز های سر به مهر ترس خود از وضعیت افغانستان و همکاری چین با شبکه ی حقانی را چنین افشا می کند: مهمتر از همه پکن می خواهد تا اقلیت های مظلوم اویغور نتوانند در افغانستان پناهگاه پیدا کنند. مقامات چینایی به گونه ی مخفیانه با شبکه ی تروریستی حقانی در داخل افغانستان همکاری می کنند، از این رو آنان به دنبال فعالان و شبه نظامیانی اند که به منظور آزاد سازی اویغور ها در چین به عنوان منطقه ی خود مختار سین کیانگ اند وحشیانه رفتار کنند.

این در حالیست که ، «ایتیون لی مایرز» در گزارش ۲۸ جولای برای نیویورک‌ تایمز نوشت، یک مقام چینی در سفر طالبان به آن کشور از هیات طالبان خواست تا تصویری دیپلماتیک از خود به نمایش بگذارد و این وعده را بدهند که به ستیزه‌ جویان دیگر اجازه استفاده از خاک افغانستان (به‌عنوان پایگاهی) برای حمله به داخل چین را نه می‌دهد. 

سین کیانگ به اندازه 47 مایل با افغانستان مرز مشترک دارد.

محور توجه چین به منظور حضور یابی در افغانستان بیشتر بر پاکستان همسایه ی افغانستان و گروه طالبان می چرخد. چین با طالبان روابط دیرینه دارد. این روابط به سال های 1996 بر می گردد، که طالبان قدرت به اصطلاح اداره ی افغانستان را در دست گرفتند و چین از جمله کشور هایی بود که طالبان را کمک می کرد. این کمک تا سال 2001 ادامه یافت . حتی بر بنیاد راپور های نشر شده چین پس از یازدهم سپتامبر هم کمک هایش را به طالبان ادامه می داد.

راپورتر دیلی بست که خود به پیشرفت طالبان دل چسپی دارد، می نویسد: این گروه در حال حاضر مناطق وسیعی از افغانستان را زیر کنترول دارد و به نظر می رسد در نهایت کنترول شهر کابل را نیز خواهد گرفت.

اما نویسنده پیش بینی می کند که طالبان به منظور نزدیکی با پکن در افغانستان با مخالفت هایی بر می خورند. چینی ها با حمایت شان از طالبان ، خود را مورد حملات دشمنان طالبان قرار می دهند.

مایکل کوگلمن از مرکز ویلسون به دیلی بیست می گوید:"طالبان تنها چالشی نیست که باید بر آن غلبه کرد"منابع زیادی وجود دارد که این امر را هم در میان کتله های مخالف طالبان و هم در میان حامیان دولت به مشاهده می رساند.

نگارنده روزنامه دیلی بست از موضع هند چنین نگرانی می کند: هند می تواند این منابع را دست کاری کند، این کشور در موقعیتی قرار دارد که می تواند جلو چین را سد گردد. بلاخره این عوامل اطلاعات هند بودند که اخیرا روابط چین را با شبکه ی حقانی افشا کرد.

به عنوان مثال پکن به طور کامل از اقدامات اسلام آباد در کشمیر تحت کنترول هند حمایت کرد و گفت ، می شود که این کشور از تروریسم پاکستانی در خود این کشور حمایت کند.

به گفته ی دیلی بست، سیاست گزاران هندی، چین را مسول حمله سایبری به سیتم برق بمبئی در ماه اکتوبر سال گذشته و 20 کشته اخیر به دست شورشیان مائو ایست می دانند.

افزون بر آن جانبداری از طالبان می تواند بر روابط چین و امریکا تاثیر سؤ گذارد. امریکا جمهوری خلق چین را بازیگر خطرناک تلقی می کند، پکن با تبلیغات سمی راه خود را دست می دهد. وان یی، وزیر امور خارجه ی چین ، واشنگتن را منشاء دشواری ها در افغانستان دانست.

بازی سرزنش، عاقلانه نیست. واشنگتن در موقعیتی است که بودجه بین المللی کابل را کاهش می دهد یا حتی قطع می کند. بر اساس براورد بانک جهانی در سال 2018 کمک های چهل در صد چین تولید نا خالص داخلی افغانستان را تشکیل می داد.

کمک های چین به سازمان های حامی تروریسم مانند طالبان تنها باعث از بین رفتن جایگاه پایین آن نزد کشور های مهم برای چین می شود. تا کنون جامعه بین المللی به طور کلی ،هزینه ها یی را به فعالیت های مخرب بر چین تحمیل نکرده است، اما اگر پکن در افغانستان گرفتار گردد ،وضعیت به دیگران هم انتقال می یابد.

بر اساس راپور دیلی بست، رهبران چین شاید بلند پرواز ترین گروه در هر نقطه باشند، از این رو تنها گذاشتن افغانستان به آن ها دشوار خواهد بود،به ویژه که این کشور از جمله ی 14 همسایه چین است. چین امپراتوری ایست و فتوحات امپراتوری آن در نواحی غربی آن، مناطق هم مرز با افغانستان است. امه به گفته ی دیلی بست ، وسوسه ی امپریالیست های چین غیر قابل مقاومت به نظر می رسد.

از این رو علی رغم آن چه ژانگ فودان می نویسد، رهبران متکبر چینی باید مرتکب اشتباه شوند و به دنبال دخالت عمیق در افغانستان باشند. تا کنون هیچ امپراتوری نتوانسته است آن کشور را اهلی کند، (اگر بتوان آن را چنین نامید)، یا آن را با جامعه ی بین المللی پیوند دهد. چین در قبرستان افغانستان شکست خواهد خورد.