-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۰ مرداد ۳۱, یکشنبه

صدای استاد عطا از ایستگاه آخر

 سخنان استاد عطا را از دیار تبعید شنیدم. خسته و بی انگیزه و دستخوش تأسف نا محسوس بود. آن چه برجسته گی داشت، نیاموختن ایشان از تجارب تلخ گذشته است. بازهم مثل روزهای خوش دربار مزارشریف، فکر می کند که محور و مبداء مقاومت علیه طالب است. 

به همین سبب یک بار از سنگرگاه افسانه ای مقاومت ملی ( پنجشیر) اصلاً یادی نه کرد. با دست خالی، بدون داشتن قلمرو، دم و دستگاه و نیروی حاضر مردمی درخط مقابله با دشمن، به طالبان هشدار داد که اگر چنین و چنان نه کنند، چنین و چنان خواهد شد. 


من با احترامی که به استاد عطا دارم/ همیشه داشته ام؛ درآهنگ گفتارش، درنگاهش، درپسِ واژه هایش و درمفاهیمی که ذهنش بروز می داد، دانستم که ایشان علی رغم آن که دم نقد، از چشم تاریخ مبارزات ملی نیفتاده، اما دیگر درزمرۀ دانه درشت های مقاومت برای نجات افغانستان حساب نخواهد شد.