-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۰ شهریور ۱۶, سه‌شنبه

چند پنجشیر دیگر/ افغانستان، برای ماندن، باید بجنگد


در9 سپتامبر، زیرپای مزدوران طالبی آتش می گیرد.

درمیدان های زنجیره یی نبرد در پنجشیر، نظام دفاعی وعملیاتی جدیدی به وجود آمده است. تلفات طالبان درپنجشیر و اندراب ها درحال افزایش بوده و غلبۀ ارتش آزادی بخش ملی ساعت به ساعت سنگینی می کند.

پنجشیر، اندارب، دختران شهرکابل، دختران رنج دیدۀ مزار، ساکنان مردان و زنان مکروریان ها و شهرک آریا، دایکندی و بانوان مدنیت شناس هرات، همه، پنجشیر های رنگارنگ مقاومت برای پاسداشت از مدنیت و روح افغانستان اند. 

رهبران مدرسه خوی طالب، پیش بین پیروزی های مرموز و شتابان خویش نبودند. پاکستان و چین، این گروه را به سوی پیروزی های هدیه شده پیش رانش کردند تا محکوم به پیروزی شده و قبر خود را به دستان خود شان حفر کنند. 

پنجشیر در 20 سال هیچ علاقه یی به جنگ و تفنگ از خود نشان نمی داد؛ اما اکنون بود و نبود کشوری به نام افغانستان درخطر است. پنجشیر در موقعیتی است که بین مرگ ذلت بارزیر چترلشکرنیابتی – چند منظورۀ کشور های خارجی و زنده گی حقارت درفضای بدون استقلال، یکی را انتخاب کند. پنجشیر پرچم جنگ عادلانه است.

گفتمان های زیادی به کارگرفته شد؛ تضاد های زیادی دامن زده شد؛ اما سرانجام، به یک نقطه برگشته ایم: افغانستان، برای ماندن، باید بجنگد؛ نه آن که برای آزاد بودن به خاطر پیدا کردن سه وعده غذا، روح خود را تسلیم طالبانی کند که فقط برای قبض روح زنده گی تعلیمات دیده اند.

پنجشیر، درموقعیتی ایستاده است که بار سرنوشت، آبرو، ماندگاری و مدنیت ملت ما را بردوش می کشد. باید درتاریخ همان نقشی را بازی کند که برای ماندگاری کشور زخمی ما آب حیات است: نبرد بی امان، بی توقف، نبرد با هرگونه حس استحقار... پنجشیر، آیت غرور و آیندۀ نسل حاضر و نسل های آینده است.