-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۰ شهریور ۱۵, دوشنبه

یل های کچکن، وادی مرگ، از خشم تان لبریز... صبح تان به خیر!


نمی توان باور کرد که  رهبران و نظامیان پاکستان در نبرد مستقیم در افغانستان، به آیندۀ ظفرنمون خویش تا پایان کار به یقین رسیده باشند. هیچ قدرتی نباید به چنین ایمان احمقانه رسیده باشد. افغانستان تنها میدان بازی برای پاکستان نیست؛ این جا مردمی مسلح، ضد پاکستان، امیدوار به افق روشن زنده گی فردا، درکنار متحدان منطقه یی و جهانی خویش، برای زنده گی می جنگند. 

این به مراتب، محال تر از نا ممکنات است که پاکستان، برای سوار کردن یک قشروحشی بی فرهنگ، با جنگی آشکارا تجاوزکارانه و غیرعادلانه، درکشوری که درطی تاریخ برضد همه جنگیده و همه را لت وپار کرده، ضیافت پیروزی برپا کند.

جنگ جاری، جنگ پنجشیر نیست؛ نبرد مدنیت علیه بربریت، ایستاده غرورانسانی دربرابر مأدونیت و ایستاده گی آخرالزمانی عدالت بشری در قبال تحقیر تاریخی است. پنجشیر که تا همین ده روز پیش، خار چشم بسیاری از طیف های شبه سیاه وشبه سفید بود؛ اکنون برای اقتدار انسانی وملی همه ای همان طیف های غرقه در توهم، جان سپر کرده است. یل های کچکن باستان، از درون تک تک مدافعان پنجشیر به غرش درمی آیند.