-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۰ شهریور ۲۲, دوشنبه

افغانستان حالا تلۀ بوم پاکستانی و گرگ چینی است

 نوشته ای از فرید احمد مزدک

حالا نوبت پنجشیر است.

مگر کلکان پس از هجوم بربر منشانه ی جنوب مُرد؟ نه! نه تنها نمُرد که دوبالا قد کشید و بلند شد. مادر بزرگم قصه می کرد که "وقتی منگلی ها بر خانه های ماهجوم آوردند، همه دار وندار مارا با خود بردند. 

"آن گاه من یکی از پرچمداران وحدت ملی بودم و مادر بزرگم را جدی نمی گرفتم. به یاد داریم  هجوم بر شمالی در امارت اول طالبی چه گونه تکرار شد و زمین و باغ مردم را به آتش کشید. به یاد داریم هجوم بر هزاره هارا؛ از سال های پیشین تا دوران ننگین غنی احمد زی. پس از هر هجوم هزاره ها دوباره ایستادند و سبز وشگوفا شدند. 

حالا نوبت پنجشیر است.از پنجشیر انتقام ناکامی خفت بار 1992 را می گیرند. گناه ناکامی پاکستان و گروه مزدور آنگاهیی اش به گردن خودشان است. آن ها هیچ گاه واقعیت آن هایی را که خودی نبودند نخواستند درک کنند، واقعیت کابلی ها را  نه خواستند بفهمند، رنگارنگی فرهنگی را نه توانستند ببینند. جنوب را بر ضد شمال بسیج کردند وواکنش را به حساب نیاوردند. حالا پنجشیر زخم خورده؛ همان گونه که کلکان زخم خورده بود، همان گونه که هزاره ها زخم خورده اند. جغرافیای به نام افغانستان؛ جغرافیای زخم و درد است. جغرافیای به نام افغانستان گاهی "تلۀ خرس" روسی بود، حالا تلۀ بوم پاکستانی و گرگ چینی شده است. مگر این جغرافیا تنها استعداد تله شدن وباتلاق شدن برای دیگران را دارد؟