-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۰ شهریور ۱۵, دوشنبه

عملۀ «کیوناری» پاکستان با پای خویش به پنجشیر آمده اند


پنجشیر یک خط جاده نیست؛ دهان 22 گودال بنی قریظه درانتظار لشکر متجاوز است.

اکثر مردم، از پیر و جوان، بسیار نازک دل ومضطرب اند. از هر واقعه یی، فوری به هیجان می آیند و دریک چشم برهم زدن نیز، درقعر نا امیدی فرو می روند و از همه چیز دست می شویند. فراموش می کنند که زنده گی ادامه دارد و مبارزه تاریخ ندارد. 

 امروز در آئینۀ شبکه اجتماعی، به صد ها آه  و نالش کوتاه از پایان «حماسۀ پنجشیر» قابل دید است. گمان می بری همه از گذشتۀ خویش جدا شده و حافظه های شان منجمد شده است.

مردم عام، خوی و خواص شان کم وبیش همین گونه است؛ اما نخبه ها، آگاهان و آنانی که در پنجاه - شصت سال خود، آب هفت رژیم قلدرو مزدور- آمده و رفته - را نوشیده اند؛ چرا روایت «پایان تاریخ» در سرزمینی را برلب می آورند که هنوز زنده است و فرصت دارد روی بسیاری از اهریمنان نو رسیده و «کیوناری» پاکستان را سیاه کند. جبهۀ مقاومت پنجشیر، رأس نبرد راهبردی افغانستان برای بقا است. مثل فیض حمید، هزار «کیوناری» دیگر، بیاید و برود؛ افغانستان مستعمره نمی شود. یک زمانی با آمدن شوروی به افغانستان، همه ای مردم درسیه چال نا امیدی فروشده بودند و حالا نیز نوک پرگار ایام از همان نقطه عبور می کند.

فرهنگ و مردم پایان نیافته است. پاکستان وطالبان به زودی از بام توهم به زیر می افتند. گورستان جدید آنان، پنجشیر نام دارد. یک جاهلی وابسته به آی اس آی به نام سترجنرال مبین خان گفته است که سر تمامی ساکنان پنجشیر باید مانند قبیله یهودی بنی قریظه از تن شان جدا شود. دیده شود چه کسانی به سرنوشت نگون بختان بنی قریظه گرفتار خواهند آمد.