-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۰ مهر ۲۰, سه‌شنبه

اگرطالبان به بن بست برسد چی خواهد شد؟


آیا امریکا، پاکستان، ایران، روسیه و چین مرتکب حماقت به رسمیت شناختن طالبان خواهند شد یا معادله ناگهان تغییر می کند؟




 در جریان سفر وزیرخارجه جمهوری اسلامی به مسکو، پیشنهاد یک نشست مشترک میان کشورهای همسایه افغانستان، برای تنظیم مناسبات با دولت طالبان مطرح شد. مسکو از این پیشنهاد که احتمالا خود طراح آن بوده اما ترجیج داده شد از دهان وزیر خارجه ایران مطرح شود استقبال کرد. سخنگوی وزارت خارجه ج.اسلامی روز گذشته در نشست خبری خود ضمن تائید خبر نشست کشورهای همسایه افغانستان گفت که به پیشنهاد ایران، روسیه هم در نشست همسايگان براى بررسی اوضاع افغانستان حاضر خواهد بود.

جلوتر از نشستی که فعلا در حد حرف است، بلند پایه ترین هیات طالبان به رهبری امیرخان متقی وزیر خارجه طالبان، با یک پرواز اختصاصی از کابل راهی دوحه پایتخت قطر شد تا با یک هیات بلندپایه امریکائی دیدار و مذاکره کند که چنین نیز شد. بلافاصله پس از این دیدار و مذاکره، وزیر خارجه پاکستان اعلام کرد که بزودی دولت همه شمول در افغانستان تشکیل خواهد شد. بدین ترتیب، آنچه که ظاهرا قرار بود در نشست مشترک کشورهای همسایه افغانستان مطرح و پیشنهاد شود، جلوتر از این نشست، از سوی امریکا و پاکستان به طالبان تفهیم شد. حتی همین دیدار و مذاکره در دوحه نیز نشان داد که مناسبات میان طالبان و امریکا از یکسو و پاکستان و طالبان از سوی دیگر، علی رغم شعارهائی که طالبان درباره 20 سال مبارزه با حضور امریکا در افغانستان میدهد، مستحکم و برقرار است و زمزمه هائی در امریکا برای آزاد سازی پول
های افغانستان و رساندن آن به طالبان نیز جریان یافته است. سخنگوی دولت طالبان "ذبیح الله مجاهد"، در تنها مصاحبه ای که از وی تاکنون منتشر شده (این مصاحبه را زهرا مشتاق" خبرنگار ایرانی در کابل با وی انجام داده است) نیز از تشکیل حکومت همه شمول دفاع کرده اما اضافه کرده است که نمی توان چهره های حکومت سقوط کرده که مردم آنها را فاسد می دانند در دولت شریک کرد زیرا مردم به ما هم خواهند گفت که شما هم با قبلی ها یکی هستید!

اگر سخنان ذبیح الله مجاهد را در این مصاحبه جدی تلقی کنیم، در دولت آینده طالبان چهره هائی از اقوام و ملیت های دیگر افغانستان نیز حضور خواهند داشت اما نه از میان دولتمردان قبلی. ذبیح الله مجاهد در همین مصاحبه مدعی شده که تند روی های پس از سقوط دولت قبلی بتدریج تحت کنترل در خواهد آمد. بعید نیست که همین نکات، که مهمترین انتقادها به طالبان را تشکیل میدهند، در مذاکرات وزیر خارجه طالبان و هیات همراه وی با امریکائی ها نیز مطرح شده و به پاکستان هم اطلاع داده شده باشد. نشست احتمالی کشورهای همسایه افغانستان با حضور روسیه، در صورتی که یک هیات از طالبان هم در آن شرکت داده شود، اگر وعده های سخنگوی طالبان به بیانیه ای مشترک تبدیل شود، آنگاه راه برای به رسمیت شناختن طالبان بعنوان یک دولت می تواند هموار شود. وزیر خارجه دولت رئیسی در مصاحبه با شبکه ان. بی. س به همین نکته اشاره کرده و گفته است "تشکیل دولت فراگیر بهترین راه حل برای افغانستان است."

قطعا در سفر سرلشکر باقی رئیس ستاد مشترک نیروهای نظامی جمهوری اسلامی به پاکستان که از روز گذشته آغاز شد، علاوه بر مسئله مانور مشترک پاکستان و ترکیه و آذربایجان، همآهنگی در ارتباط با نوع مناسبات با دولت طالبان نیز مطرح خواهد شد.

آیا نشستی از کشورهای همسایه سوریه نیز برای خروج نیروهای امریکا و ترکیه و واحدهای شبه نظامی از این کشور و عقب نشینی نظامی جمهوری اسلامی از سوریه نیز پیش بینی شده است؟

سخنگوی وزارت خارجه ج. اسلامی روز گذشته در همان نشست خبری که در ابتدا به آن اشاره شد زمزمه این عقب نشینی را اینگونه مطرح کرد: روابط ایران و سوریه وارد فاز راهبردی شده است. این روابط همه ابعاد اعم از اقتصادی، فرهنگی و نظامی را در بر می گیرد.

این جمله را میتوان اینگونه ترجمه سیاسی کرد که مناسبات نظامی با دولت سوریه جنبه رسمی و علنی به خود خواهد گرفت و از حالت حضور شبه نظامیان فاطمیون وابسته به سپاه قدس خارج خواهد شد و در ادامه آن، روابط رسمی اقتصادی (شرکت در بازسازی سوریه) و فرهنگی تقویت خواهد شد.

بدین ترتیب، فصل نوین سیاسی، همگام با ضرورت تقویت بازهم بیشتر قدرت نظامی برای حفظ تمامیت ارضی ایران، جانشین رجز خوانی های نظامی می شود.