-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۰ مهر ۲۳, جمعه

استعمال انتحاری ها درجنگ مستقیم فقط بازی سرکس است

 جا به جایی قطعات انتحاری طالبان درسرحدات، یک نمایش خنده آور و پوچ، اما رسمیت بخشی به تروریزم دولتی است که همه کشورها را به حرکت می آورد.  این واحد های انتحاری زمانی کاربرد داشت که قومانده می شد بروید در هوتل کانتیننتال یا فلان وزارت و ساختمان نیمه کاره داخل شده و تر و خشک بسوزانید تا خود تان هم عازم بهشت شوید.

حالا کاربرد انتحاری معلوم نیست چه گونه است. این مفرزه های مرگ حتی درمقابله با نیروهای مقاومت ملی درحوزۀ پنجشیر و اندراب قابل استفاده بهینه نیستند. مقاومتچی ها، همه را درفاصلۀ کوتاه یا بلند، شکار می کنند.

«استشهادی ها» اگردرقرارگاه شان، واسکت بسته و ریموت به دست، منتظرقومانده باشند که به کدام استقامت به جنگ رویاروی حرکت داده شوند، با اصابت یک آر پی جی، یا ماشیندار یا پرتاب راکت در میان شان، خود به خود پاش پاش می شوند ونیازی به فشردن دکمۀ ریموت باقی نمی ماند. اگرآن طوری که تاجیکستان و ازبیکستان را می ترسانند که کندک انتحاری را بیخ گوش تان عیار کرده ایم؛ خنده آور تر از مورد قبل است.

جنگ امروز، جنگ پیاده روی انتحاری نیست. از چند کیلومتر فاصله، دستگاه های حساس، دیده بان های جنگی کشورها و چشم دیچیتالی پهپاد ها از چند کیلومتر فاصله تشخیص می دهند که گلۀ انتحاری به طرف هدف درحرکت افتاده. فوری نا رسیده تا نیمه راه، با انداخت یک بم، یک مرمی توپ دی سی، یا رگبار مسلسل، همه واسکت پوشان پیاده یا سواره، به یک باره گی خاکستر می شوند.