-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۰ مهر ۲۶, دوشنبه

سیاسیون ورشکسته، به مذاکرات صلح با طالبان دلبسته اند

 درخبرها آمد که مقامات ارشد حکومت اشرف غنی خواستار ادامۀ مذاکرات صلح با طالبان شدند. پیش ازین تبلیغات مجازی از تشکیل یک «شورای مقاومت» به رهبری سیاف و مشارکت سیاسیون رانده شده از حکومت و افغانستان، راه افتاده است.

این مقامات که درجزایر مجزا از هم در گوشه و کنار دنیا پرت شده اند؛ خیلی زود حاضر به بیعت به طالبان شده اند. بعد از تخریب سکتورهای دفاع درافغانستان، تحویلدهی تمامی تسلیحات اردو به طالبان و واگذاری کابل به شبکه حقانی و آی اس آی، دیگر چه مانده است که طالبان در بارۀ آن با «مقامات دولت پیشین» روی آن مذاکره کنند؟

اصلاً طالبان چه زمانی با این «مقامات» فراری که زمانی به ضد طالبان دست ها را تکان داده و شعار های مبارزه می دادن، درباب صلح مذاکراتی داشته است که آن را دو باره به خواهش مفرورین، دو باره بیاغازد؟

 اگرمذاکراتی صلح درکار بود، چرا آنان از وطن گریختانده شدند؟

پس چه رازی درین صدا کشی مضمر است؟

آن ها تحت نام مذاکرات صلح، حاضر به بیعت نرم به شبکه حقانی شده اند. مقامات ارشد، هیچ نیازی به نجات جمهوریت و دست آورد های مردم ندارند. درکُل، تاریخ کارآمدی «مقامات ارشد» از نظر سیاسی و حکومت سازی سپری شده؛ چیزی که از آن ها درصحنه بی صاحب مانده یا صاحب تازه پیدا کرده، کاخ های شیرپور، باغ های حواشی شهر کابل، مزار، هرات و ....مجتمع های بزرگ بازرگانی، هوتل های مفشن، شهرک های مسکونی وشرکت های نفت وگاز و... است. «مذاکرات صلح با طالبان» ازسوی اعضای ارشد حکومت خائن غنی، باید ادامه یابد تا زمینه به آزادی قسمی یا کامل این اماکن و ظرفیت های غیرمنقول، دربدل بیعت و اعلام بی غرضی «مقامات ارشد» منجر شود.

طالب، به بیعت داوطلبانۀ صاحبان مال ومنال ضرورت دارد؛ اما نه قیمت برآوردن شرط وشروط آن ها. یگانه تشویش ودغدغه طالب و پاکستان از گسترش جبهه جنگ مقاومت ملی درحوزه پنجشیر واندراب و صفحات شمال است. البته قابل درک است که مقامات ارشد فراری بسیارشب و روز سختی را سپری می کنند. وقتی دارایی های عظیم به یاد شان می آید که از دست رفته، واقعاً خواب شان حرام می شود. چه شکنجه یی!