-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۰ آبان ۹, یکشنبه

ذبیح الله مجاهد هم راست می گوید؛ هم اشتباه می گوید


 ذبیح الله مجاهد می گوید که جهان ضرورت دارد که طالبان را به رسمیت بشناسد!

او از یک نظر دروغ نمی گوید. ازین گروه تروریستی، «ضرورتاً»، قدرت های بزرگ و میانه به منظور پیش رانش اهداف خود سال ها استفاده کرده اند. ضرورت راهبردی و سیاسی وجود داشته که یک گروه نیابتی را با پرداخت مستمری به صاحبش - پاکستان - به حیث قوۀ فشار بر رقیبان خویش استفاده کرده اند. واقعاً «ضرورت» بوده.

با این حال، درمرحلۀ دوم به صحنه آوردن طالبان، همان قدرت ها، ضرورت ندارند که بازی مخفی را تبدیل به دپلوماسی معمول خویش بکنند؛ اگرمانند دوره اول طالبان که سه کشور پاکستان، عربستان وامارات، این کار را کردند؛ مقتضای همان زمان بود. اکنون وضع تغییر کرده است. امریکا هنوز به عربستان، پاکستان وامارات مجوز نداده است.

 این ضرورت از آن ضرورت خیلی تفاوت دارد. شاید برای بعضی ازین کشور ها، باردیگر «ضرورت» مقطعی استفاده از انتحاری های طالبی مطرح شود. مانند امارات، عربستان، پاکستان، ایران و روسیه. اما همین کشورها درسیاست ملی و بین المللی خویش، واضحاً طالبان را شریک پالیسی خویش حساب نمی کنند. یعنی طالب به حیث یک سازمان یا نهاد آبرومند سیاسی را «سیال» نمی گیرند.

کسی پیشقدم نمی شود که طالب را به حیث یک نیروی مشروع به رسمیت بشناسد. چون می دانند که عاقبت ناگوار دارد؛ وقتی به رسمیت بشناسند، از نظرمالی و دفاعی باید درکنارش ایستاده شوند. می بینیم که هیچ کشوری جرأت چنین کاری را ندارد. طالب، یک کمپنی خدمات جنگی است. درضمن پاکستان و امریکا، کمپنی دیگری را جایگزین وی تشکیل داده اند. شاید درآینده، کمپنی حزب تحریر به فعالیت شروع کند. 

بنا برین، ذبیح الله مجاهد ضرورت زمان اول طالب را معادل ضرورت فاز دومی قیاس کرده است.