-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۰ مهر ۲۵, یکشنبه

گپ فارسی و «دانشگاه» ازصد سال پیش خراب بود

 روشنفکر خود خواندۀ طالب به مجری تلویزیون افغانستان می گوید که هشدار اگر «دانشگاه» گفتی کار خراب میشه.

این یک عبارت مکررِ تاریخی تقریباً درپایان تاریخ این مسایل شمرده می شود. «پایان» بدین علت که دیگرکارآیی ندارد.

خرابی درکار فارسی گویی و فارسی نویسی از صد سال پیش شروع شده بود؛ از همان زمانی که محمود طرزی مهاجری اریستوکرات در دمشق به کابل آمد؛ همویی که اصلاً سخن به پشتو نمی توانست گفت؛ سوادش به ترکی وپارسی بود؛ اما پیوسته فتوا می داد که پشتو «اجداد زبان» ها بوده و دیگرزبان ها تابع آن است. طرزی درخانه اش با مادرثریا و اولادهایش به زبان فارسی و ترکی گپ می زد. هیچ مقاله و کتابی به پشتو نه نوشته؛ هیچ کتابی به زبان پشتو، ترجمه نه کرده است. هیچ مقاله یی پشتو از قلم وی روی برگ های سراج الاخبار نیامده است. 

طرزی، عرق خوری قهار و پارسی نگاری شهیر بود؛ اما هماره مبلغ سوار کردن پشتو برپیلِ همه زمانی فرهنگ کرانه نا پیدای زبان فارسی بود و بذر« اجداد زبان» ها را درزمین سیاست و حفظ هژمونی پاش می داد. دلیلش چی بود؟ دلیلش همان بود که مبلغ طالب، امروز آن را تکرار می کند: تعصب ریشه برانداز.... گپ از همان زمان خراب بود!

داستان فارسی ستیزی غلام محمد فرهاد، محمد گل خان مهمند و... تا مخکش ها و فساد سالاران اطراف درغل بابا که به حجم ده ها کتاب است. تاریخ، هرنقابی را از هرچهره، کنار می زند. این که نهنگ حضورفارسی دربحرِ زنده گی، آرام و شکوهمندانه درگردش است، ازکمالات معنوی و تاریخی این پارسی است.