-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۰ آبان ۲۹, شنبه

چین، روسیه وایران به طالبان اعتماد ندارند

 

         
   نوشته ی ، اسماعیل فروغی

    پس ازخروج شرم آورامریکا ازافغانستان ، بسیاری ناظران و تحلیلگران اوضاع افغانستان با این پرسش روبرو شده اند که : آیا امریکاییان که ظاهراً درجنک افغانستان شکست خورده اند ، افغانستان ومنطقه ی ما را برای همیش ترک خواهند کرد ؟ ویااین که بازبا کاربرد ترفند های دیگری ، درمنطقه وحتا درافغانستان حضور یافته و سیاست سودجویانه و جنگ افروزانه ی شان راهمچنان ادامه خواهند داد ؟

     حقایق نشان می دهد که امریکا برای مقابله با چینِ قدرتمند و روسیه و ایرانِ درحال پیشرفت ، منطقه و افغانستان را برای همیش ترک نکرده ، بازبه شیوه ی دیگری وارد میدان خواهدشد. آنان اینباردرهمدستی با دوست استراتژیک شان پاکستان ، نه ازسربازان امریکایی ؛ بلکه ازطالبان وبرخی گروههای اسلامی دیگرمنحیث سربازان نیابتی ، به شکل دیگری سودخواهندبرد. 

     قرارمعلوم ، نقشه ی آتش افروختن جنگ درتایوان ، تحریک مداوم اویغورها دربرابرچین و متصل آن تلاش برای گیرانداختن چین دردام جنگ افغانستان ، توطئه های مرتبط باهم اند که امریکا ، انگلیس ، اسراییل ، سعودی و پاکستان مشترکاً علیه پیشرفتهای چشمگیر چین به راه انداخته اند.

     تسلیمدهی بدون مقاومت قدرت به طالبان که تمام جهان را به حیرت برده است و پس ازآن نزدیکی غیرمعمول طالبان تندرو با چین کمونیست ، تکیه برهمین ترفند دارد. که البته مقدمه های این ترفند به سالهای 2007 و 2008 برمی گردد ــ به آن زمان که قرارداد مس عینک لوگربا چینایی ها درزمان حکومت حامدکرزی عقد شد. این قرارداد چند میلیارد دالری ، نقش دانه ی شیرینی داشت برای به دام انداختن چین درمنجلاب افغانستان که بی تردید به مشوره ی امریکاییان صورت گرفته بود .

   اما آیا چین به این ساده گی دردام جنگ افغانستان خواهد افتاد ؟ 

   آیا چین به این باوررسیده است که طالبان تندرو وضد مدنیت، مطمئن ترین پارتنربرای پیشبرد اهداف سودجویانه ی اقتصادی اش درافغانستان استند ؟

    کاهش شدید درمیزان علاقه ی چین به نزدیکی با حکومت منزوی طالبان ( که باوجود تلاشها ولابی گری های پیهم پاکستان تاهنوزاز انزوا بیرون نشده است) ، نشاندهنده ی آنست که چین با وجود نیازشدید به منابع زیرزمینی افغانستان ، به این ساده گی دردامی که امریکا برای شان گسترده است، نخواهد افتاد .

      از سوی دیگر، کشورهای چین، روسیه وایران که به دلیل ترس ازنفوذ اسلامگرایی افراطی درکشورهای شان ، طالبان را تنهاعامل ثبات درافغانستان پنداشته و ازنزدیک شدن با آنان می خواستند به نفع امنیت کشورهای شان سود ببرند ؛ با دیدن لجاجت و یک دنده گی طالبان درانحصارقدرت و نقض حقوق اولیه ی انسان ها توسط آنان ، خیلی ناامید به نظر می رسند. کشورهای چین ، روسیه وایران که به سرکوبگران سرسخت گروه های افراطی اسلامی درجهان شهرت دارند ، هرگزنمی خواهند با گروهی همکاری نزدیک داشته باشند که حاضرنیستند حقوق زنان وحقوق سایراقوام را به رسمیت شناخته ، حاکمیت دولتی فراگیر و مورد قبول تمام مردم را به وجود آورند.   

    متکی به این دلایل وشواهد دشواراست تصورنماییم که طالبان بتوانند فقط با لجاجت و جهل تندروانه ی شان ،  اعتماد جامعه ی جهانی وکشورهای قدرتمند منطقه را بدست آورده ، با چالشها و دشواری های بی شمار موفقانه مقابله نمایند.