-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۱ اردیبهشت ۲۷, سه‌شنبه

حمایت اروپا از جبهه مقاومت دروغ است


اروپا و امریکا، طوری نشان می دهند طالبان آن ها را شکست داده است.

حال آن که براساس یک پیمان مخفی، افغانستان را واگذار کردند.

اگر ما در بیست سال با آن همه قوا وامکانات شکست داده نتوانستیم، اکنون امکان ندارد که مقاومت حداقل آن ها را در کوتاه مدت شکست دهد.

بنا برین باید به جای جنگ، برجلوگیری از جنگ تمرکز شود.

یعنی انتقال قدرت که صورت گرفته به نفع غرب است.

 این یعنی عدم حمایت از مقاومت.

مقاومتی ها مثل همیشه در تحلیل وضعیت خودش، درتحلیل سیاست منطقه وجهان ضعیف است.

پالیسی جوابده به وضعیت ندارد. اصل پالیسی سازی کاملاً غایب است.

اطلاع‌رسانی جبهه مقاومت درمورد آرایش نظامی و سیاسی برای اروپایی‌ها قابل اعتبار نیست،.

حتی گزارش ها در بارۀ شکنجه و کشتن مردمان ملکی. چرا که از سوی منابع مستقلی که نزد غرب اعتبار دارد؛ تاییدنشده.

سیاسیون بدنام نظام قبلی در جبهه مقاومت به جای اعتبار بخشیدن به جبهه، سبب بی میلی دنیای غرب شده است.

 از امرالله صالح درین زمینه نام برده شده.

 غرب از قومی سازی جنگ، حمایت نمی کند. چرا که قومی پنداشتن جنگ خود عامل تشدید خشونت‌ها می‌تواند شود.

 اتحادیه اروپا علاقمند است بیشتر از زبان مردم در محل و مقاومت‌گران در سنگر بشنود که در درون افغانستان چه جریان دارد تا از زبان «رهبران» جبهه.

درین قسمت، مستند سازی حوادث جنگی از سوی جبهه مقاومت درحد صفر است.

برای اتحادیه اروپا کمک‌های بشردوستانه و فعالیت‌های غیرمسلحانه اولویت دارد، حد اقل برای فعلاً این رویکرد برخواسته از همان تفکر «شکست خوردن در برابر طالب» است.

 و همچنان بر اساس تبلیغات و لابی سازمان‌های امداد رسان مثل ملل متحد - که برای بدست آوردن پول از غرب وضعیت را متفاوت از آنچه که جبهه می‌گوید؛ جلوه می‌دهد.

 رقابت درنهاد های امریکا و اروپا برسر نزدیکی و رفاقت با طالبان بسیار گرم است.

  کدام کشور روابط نزدیک‌تر با طالبان دارد و از این مجرا بر وضعیت مسلط ‌تر است و این تبدیل شده به یک نوع رقابتی میان این کشور‌ها که در آخر کار طالبان از آن استفاده بهینه می‌کنند.

غرب، فکر میکند که میدان را به چین و روسیه و ایران باخته است. از همین رو سرخورده است. بی میل است. نمی تواند بگوید که چه چیزی را می خواهد در افغانستان دنبال کند و به دست آورد.