-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۱ شهریور ۲۷, یکشنبه

اعلامیۀ ویانا نمایشی و سازش کارانه بود

  


اما احمد مسعود بر نبرد آزادی بخش تأکید کرد

جبهه مقاومت در زمین غربی ها جا ندارد



اول یک نمایش بود.

از نام جبهه مقاومت به طالب یک پیام دادند که خوده اصلاح کند.

کمی طالب که نرمش کند جبهه مقاومت به انزوا می رود.

جنگ بین متفقین و غرب است.

احمد مسعود نیات غرب و اروپا کامل می داند مثل مسعود اول

اما یک اعتراف رسمی از سوی دنیا هم بود که جبهه جنگ علیه لشکر نیابتی و آی اس آی

جبهه به رسمیت شناخته شد.

امتیازش فقط همین بود.

تمایل امتیاز گیری ندارد. می گوید به کمک ضرورت داریم اما کسی کمک نکرده و او می داند که جبهه مقاومت که بنیاد فارسی دارد هیچ گاه انتخاب غرب برای سرمایه گزاری نیست.

کدام نیروی جبهه مقاومت را حفظ کرد؟

کاریزمای مسعود، مردم و متفقین

بشیرانصاری، محمد نظیف شهرانی و محمود صیقل

دیگه کسایی که بود دعوت میزبان ها بود.

هیچ ربطی به مقاومت کنونی ندارند.

هیچ گاه به این مقاومت خوش آمد و اشتراک نظر نشان نداده اند.

هیچ گاه در یک سال اخیر از نبرد مسلحانه در هندوکش ها یک تنها به دفاع برنخواسته اند.

همیشه خواسته های شان خواسته های غنی و کرزی، بیرق شان بیرق فساد جمهوری.

همه مقامات و دالر گیران 20 ساله

سید طیب جواد دشمن ذاتی و درجه یک جبهه مقاومت برضد بدویت طالبانی است.

هر بخش استخبارات، یک نفر از خود را در میان ترکیب آن ها جا داده بود.

مرحله کنونی جنگ بین تمدن های شرق و غرب

أفغانستان مرکز این درگیری است.

تمدن ها عبور کرده، تمدن ها گیر کرده و اکنون هم راه عبور به سوی جنگ و صلح است.

اعلامیه، تشریفاتی، نمایشی و سازشکارانه

همین اکنون به طالب تأمین مالی می شود. جنگ درجریان است.

شماری توقع داشتند که در کنفرانس ویانا، بیشتر روی مقاومت و سرکوب طالبان تاکید می شد.


حال آن که اردوگاه اروپایی و غرب مبتکر و مجری انتقال جمهوری به امارت بود.

بازی است.

با طالب ممکن است هرچیزی به شکلی نتیجه بدهد، جز صلح و مشارکت.


اتفاقی که افتاد، یک اجماع و اتحاد نظر اردوگاه ضد طالب دراتریش و اروپا به نمایش در آمد که در گذشته کم رنگ بود.

احمد مسعود: ما بر طالبان پیروز می شویم!

اجماع جهانی اما تاکتیکی، نه واقعی

اردوگاه ضد طالبان انتخاب غرب نیست. نمی تواند باشد.

مانور و اعمال فشار برطالبان و واداشتن آن ها به قبول یک رشته شرایط کلی.

حقوق زنان، اقلیت های مذهبی، حکومت مشترک و ...

چرا؟

درغیرآن غرب می داند که طالب سقوط میکند و دستش در أفغانستان خالی می ماند.

احمد مسعود هوشمند ترین نماد دپلوماسی نسل نو است.

احمد مسعود: به یک انتقال مسالمت‌آمیز قدرت امیدوار بودیم.

 اما فروپاشی حکومت، محاسبات نادرست و نیت طالبان برای حل قهری بحران فاجعه را گسترش داد.

مطمئن بودیم که روش غنی در حکومت داری در نهایت به فروپاشی منتهی می‌شود.

فکر می کردیم که شاید واقعا تقصیر غنی بوده که مذاکرات صلح نتیجه نمی داد. حالا می دانیم که همه چیز وارونه بوده است.

به باور من در درون طالبان دودستگی وجود دارد،

با یک طرف صحبت کردیم می‌گفتند: «نه ما اینگونه که می‌گویی نیستیم، منظور تو گروه دیگری است»،

 زمانی هم که من با طرف دیگر صحبت می‌کردم، می‌گفتند: «آن گروهی که اهل جنگ است، ما نیستیم.»

متاسفانه این نفاق همیشه در درون آنها بوده است.

توانستیم از زمستان‌های سخت هندوکش جان سالم به در ببریم. بدون هیچ کمک خارجی زنده ماندیم.


ما به کمک و حمایت نیاز داریم اما اول باید همه دور هم جمع شویم. یعنی جامعه جهانی در کنار تمامی نخبگان افغان که از وضعیت کنونی راضی نیستند، باید راهی برای آینده افغانستان بیابند.

 ایالات متحده «به جنگ بی پایان خود پایان داد»، اما جنگ علیه تروریسم، هنوز به پایان نرسیده است. 

اما جبهه مقاومت از خطرات طالبان و القاعده هشدار می دهد.

چرا دنیا توجه نمی کند؟

احمد مسعود:  دو دلیل برای آن وجود دارد: ما در دنیای شبیه سال ۲۰۰۱ زندگی نمی‌کنیم. مردم هم برخلاف قدیم دوراندیش نیستند. 

دنیا در ۲۰ سال گذشته در أفغانستان شکست خورد. ظاهرا امید خود را از دست داده

جهان باید محکم در برابر طالبان و خواسته‌های آنها بایستد.

 جهان نه به عنوان تک تک کشورها بلکه به عنوان یک جمع متحد و واحد باید با طالبان مواجه شود .

پدرم وقتی در سال ۲۰۰۱ به فرانسه آمد، بر لزوم حمایت از دولت آن زمان افغانستان و مبارزه با تروریسم بدون حضور نیروهای بین‌المللی به شدت تاکید کرد،


چرا؟

مسعود فهمیده بود که حضور نیروهای بین‌المللی، افغانستان را به صحنه نبرد تبدیل می‌کند.

همچنین زمینی برای رقابت قدرت‌های بزرگ نا همسو


اکنون فرصت تلاش برای تغییر فراهم شده است. ایستاده در محراق تغییرات ایستاده اند.

مسعود اول می گفت: طالبان دیگر توانایی شکست نظامی ما را ندارند.


ما هم همان سخن فرمانده را 21 سال بعد می گوییم.


مطمئن بود از نظر نظامی شکست نخواهد خورد.


اگر او زنده بود، طالب والقاعده ای درصحنه وجود نمی‌داشتند.