-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۱ آذر ۸, سه‌شنبه

تازه ترین اشتباه سیاسی لطیف پدرام

 

خود خواهی یا نا پخته گی سیاسی؟

شاید عامل سوم: گریز از عمل گرایی



با گفتارکوتاه و فشرده نویسی نمی تواند برواقعیات اثر گذاشت.

در کنفرانس امنیتی هرات در تاجیکستان اشتراک نکردم، چون مهمانان داخلی آن همه عوامل رژیم فاسد جمهوریت بودند. 

اول باید روشن می شد که فایده این تحریم چی بود که دیگران بعد ازین از شما درس بگیرند.

خود به رضا به انزوا رفتن، یک عمل شخصی است اما کار یک سیاستمدار و یک مبارز نیست.

می رفتید معادله را دست کم در سخنرانی و فضای تعامل را در اختیار می گرفتید.

همین‌ها عامل به قدرت رسیدن طالبان شدند و حالا هم هیچ بدیل واقعی برای میهن ما ندارند!

اگر همین مساله را از آن تریبون جهانی می گفتید، بخشی از تاریخ سیاسی می شد.

پدرام: آنچه حکومت فراگیر میگویند تسلیم‌شدن به طالبان و در نهایت پذیرفتن قدرت مطلقه پشتون‌ها است.

بلا را به سینه توان زد؛ نه به پشت

این اقدام پدرام، مثل استعفای صالح ریگستانی از پارلمان است. یعنی میدان گریزی و از سر خود بچ کردن. 

سر پدرام همیشه به خاطر این که به جنبه عملی نسبت به گفتار و نوشتار کوتاه بها می دهد؛ انتقاداتی وجود دارد. 

نرفتن ها دردی را دوا نمی کند بلکه باید حضور می داشتی واین حرف مطلب را آنجا می گفتی.

راه حل نرفتن است یا رفتن به داخل معرکه؟

این تویت کوتاه باید در محضر چهره های مهم سیاسی و نماینده گان کشور ها فریاد می شد. 

درتعبیرعام، جا خالی کردن ازین نشست، درواقع اعترافی بود به سلطه مطلق یک جناح بر سرنوشت سیاست افغانستان

از چنین محافل صدا به گوش جهان میرسد نه از تویت.

خود خواهی یا نا پخته گی سیاسی؟

شاید یک عامل سوم و کلیدی: گریز از عمل گرایی

مبارزه چیز تلخی است.

یکی از تعاریف مبارزه،  اجرای مانور در میدان دشمن است.

چرا؟

حق اهداء نمی شود. تحفه نیست که از سر الطاف پیشکش شود.