-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۴۰۱ دی ۷, چهارشنبه

امریکا به خاطر زنان افغانستان، پیمان دوحه را فسخ نمی کند

 

تحصیل زنان یک ورق بازی است

وسیله کارزار انتخاباتی امریکا نشوید!



به جای التماس، تحریم کنید.

زنان افغانستان اسباب بازی شده اند

اعتراض برای هیچ!

خلیلزاد: این وضعیت به نفع امریکا و به نقص افغانستان است.

خودش امضاء کرد. خودش به سرکرده تروریسم مشروعیت داد.

حالا که این طور است.

خط مشخص و مسیرسیاست خارجی امریکا و غرب تغییر کرد.

زنان چرا تغییر نمی کنند و در هوای تبلیغات گذشته اند؟

عقب مانی ذهنی زنان

عقب مانی ذهنی مردان

چرا؟

هردو دستخوش یک توهم اند. 

زنان را تحریک می کنند برای تغذیه تبلیغاتی خود شان

رایگان.  نه مردان، نه زنان، تا همین صحنه اثبات نمی توانند که از این همه تلفات دختران، ضربات حیثیتی، روانی، اقتصادی، زندان، شکنجه، تحقیر و بیکاری چه به دست آمده است؟

چند تا ویزه و فراوان وعده های میان تهی؟

دختران چه حاصل کردند؟ یک صفرکلان وبن بست.

چرا؟

خود خواسته و ناخود آگاه به تیم تبلیغاتی رایگان برای سیاست امریکا تبدیل شده اند.

هیاهوی رسانه ای از نام زنان، پوشاندن جنایتی است که در آن کل افغانستان به ویژه زنان به تروریستان تحفه داده شدند.

حالا سرخود زنان در به در، خوراک تبلیغاتی درست می کنند. زن امروز هم خیال می کند امریکا به دادش می رسد.

حمایت لفظی و کوبیدن طبل 24 ساعته رسانه ها به نام دختران و زنان افغانستان فروختن دو باره آن ها به پروژه جدید پس از تسلیمی جمهوری به تروریسم است.

جالب چیست؟

هیچ هزینه ای پرداخت نمی کنند!

کسانی که هزینه می دهند از هرنگاه، خود زنان اند برای رسیدن به هیچ!

کسی گفته می تواند که درین یک ونیم سال از طالب چی امتیازی به دست آمد؟

همه چیز معکوس و بدتر از پیش نیست؟


برین طبل کشورهایی می کوبند که خود دست آورد های زنان به شمول حال و آینده زنان را در دوحه به طالب تحویل دادند.

سوال: چرا کشورهای مخالف امریکا درهیاهوسالاری شامل نیستند؟ ایران، هند، روسیه، چین؟

می دانند که تحریک زنان به ریختن به خیابان، رسانه و شبکه اجتماعی، پروژه بسا تحویل دهی شان به تروریسم است. 

پروژه ای برای سفید ساختن روی امریکا و متحدان است.


چرا زنان افغانستان از درک این مساله عاجز اند؟

زنان عمق این بازی شیطانی را نمی دانند. بسیاری از اهل خبره و خبر نمی دانند. 

می بینیم که آن ها نیز در همین کارزار غوطه وراند.

کسی اشک می ریزد

کسی نصیحت می کند

کسی داد خواهی از نشانی نا معلوم می کند

برای شخص خودم یک سوال است:

چرا شخصیت های مهم، دانش آموخته و گرم و سرد چشیده های ما توقع دارند که خیزش و سپس قلع و قمع شدن دختران به نتیجه می رسد؟

توقع دارند که امریکا و متحدان مفادات پیمان دوحه را فسخ کند. 

پرسش این است:

آیا مردان که ظاهراً در حشرتبلیغاتی برای زنان شرکت دارند واقعاً نمی دانند که زن باید هزینه بدهد برای سیاست تبلیغاتی امریکا؟

نمی دانند که انتخابات امریکا فرامی رسد و این بخشی از قانع سازی مالیه دهنده گان و رأی دهنده گان امریکا است؟

نمی دانند که نظام، دولت، سرنوشت دختران و دموکراسی و دست آورد های بیست ساله رسما از سوی امریکا داده شده؟

پس که می دانند چرا به جای تحریک بیشتر دختران به دادن هزینه زیر سایه طالبان، به یک گزینه خلاق دیگر فکر نمی کنند؟

چرا هنوز هم توقع دارند که امریکا و اروپا چرخ روزگار را معکوس بچرخانند؟

این خام طبعی سیاسی است.

ازادی، تحصیل دختران و حفظ ارزش های شهروندی افغانستان بخشی از از همان بسته تحویلی دوحه بود. 

من تعجب کردم وقتی کاردار سفارت امریکا گفت:

بخیزید قیام کنید!

هیچ کسی نسبت به این قومانده هوایی اعتراض نکرد!

هیچ کس نگفت که ما ما را به درنده گان تاریخ تحویل دادند.

حالا خود شما ما را به قیام علیه طالبان تحریک می کنید؟

بررسی این حقایق سهمناک است.

بیداری زنان در یک و نیم به سه شکل مصادره شد:

در پیمان رسمی دوحه

به وسیله میرغضب های طالبی

نهاد ها و سفارت امریکا 

می بینیم که زنان ما به نفع حزب دموکرات امریکا درانتخابات، فریاد می کشند. به اسباب بازی طالبان تبدیل شده اند برای امتیاز گیری بیشتر از جهان


دانشگاه، دانشگاه دانشگاه

نیروی حاکم کتاب جنون آمیز شیخ حقانی را نشروعملی می کند. از روی احادیث و روایات پاسخ می دهد.

درتماس های مخفی، به مفاد پیمان دوحه اشاره می کنند که شما حق ندارید درامور داخلی مداخله کنید.

به دهان دختران می گذارند، مکتب، دانشگاه

کسی فکر نمی کند که دروضعیت کنونی این ها در دانشگاه و مکتب چی می آموزند؟

طالب، مقررۀ درسی را از بیخ تبدیل کرده. این ها چی می خوانند؟

اگر کسی خواستارتحصیل و آموزش باشد، از برکت شبکه عمومی ارتباطات، همه چیز دردست دانشجو است. اگرواقعاً جاذبه یی برای آموزش داشته باشد.

در دانشگاه طالب مگر چی می آموزند؟ درمحیط طالبی مگرامنیتی احساس میکنند؟ به دختر اجازه می دهند بعد از تحصیل مثل دوره جمهوری کار کند؟

پاسخ به همه این سوال ها منفی است.

پس معنای این همه یخن دریدن چی است؟

زنان و مردان باید در کنار نبرد گرم برای تغییرو خیزش خلق برای نجات، برنامه تبلیغاتی رایگان امریکا را پیش می برند!

باید نبرد گرم برای تغییرو خیزش خلق برای نجات شعار داده شود. دانشگاه، دانشگاه گفتن محض، یعنی: ما طالب را با تمام شرارتش قبول داریم؛ فقط دانشگاه شروع شود!


نتیجه: این اعتراضات در ایستگاه آخر خود فرش مشروعیت به طالبان پهن می کند. 


می گویند: چرا جامعه جهانی خاموش است؟

می بینیم که خاموش نیست. هرلحظه در هیاهوی انتقاد از طالب شرکت می کنند.

جامعه جهانی حاضر نیست به خاطر شما پیمان دوحه را نقض کند.

فقط کارخانه گی پس از دوحه را می خواهد از گلوی زنان افغانستان فریاد کند تا ذهن رأی دهنده گان اروپا و امریکا قانع شود. 

یاد شان برود که هرکدام درافغانستان تحت نام جنگ با تروریسم چقدر عزیزان شان را از دست داده اند. 

یاد شان برود که چه هزینه های بزرگی به نام جنگ افغانستان به جیب سرمایه داران امریکایی ریخته شده

طریق مهندسی ذهن مردم خود را یاد دارند. حالا شما را یاد می دهند.

کارخانه گی چیست؟

فریاد، همایش، که ما دانشگاه تحصیل و دانشگاه می خواهیم!

مگر همین چیز ها در زمان جمهوری نبود؟ خوب همان جمهوری عوض شد به طالب.

فکرمی کنند با باز شدن دانشگاه افغانستان به یک ونیم سال قبل بر می گردد؟

نه، قانون اساسی، پارلمان، اقتصاد، علم وفرهنگ، امید و آزادی بیان به طورکامل صفر شد

کشور، اشغال ویک بی نظمی تروریستی حاکم شد

این دانشگاه گفتن قیمت همان چیزهایی است که از بین رفته؟

دانشگاه که باز شد همه مشکلات حل می شود؟

به جای مقابله با علت، به سوی معلول دست تکان می دهند.

متاسفانه مردم ما از نظر درک ماهیت اوضاع هنوز در خط سال های آخر ظاهر خان اند. 

دختران باید بدانند که بازی پس از سقوط جمهوری به نام آن ها پیش برده می شود.

راه چاره:

اگر با نظامیان و جبهه جنگ همراهی کرده نمی توانید؛ لااقل منتظر رویداد های نظامی باشید.

تا آن زمان، هم طالب و هم مراجع تحریک کننده خارجی را تحریم کنید. تا وضع روشن شود.

اگرکسی واقعا بخواهد تحصیل کند، شرطش بازشدن دانشگاه طالبی نیست. تنها پویشگرگوگل بهترین استاد  و دانشگاه شماست. 

اگر بخواهید. مگراکثر استادان به کمک ذخایرعلمی گوگل به شما لکچر نمی دادند؟ به قدرت خود متکی شوید.